Kodeks pracy mówi, że pracodawca ma prawo żądać od osoby ubiegającej się o zatrudnienie oraz od pracownika podania danych osobowych obejmujących m.in. przebieg dotychczasowego zatrudnienia. Przyszły szef może domagać się ich udokumentowania.
Wiele uprawnień pracowniczych zależy od stażu pracy. Aby je ustalić, pracodawca musi prawidłowo wyliczyć zarówno zakładowy staż pracy, jak i ogólny. Jest to suma wszystkich okresów zatrudnienia u różnych pracodawców.
Coraz częściej zatrudniający pytają, czy muszą do stażu zaliczać zagraniczną pracę? Mają też wątpliwości, według jakich zasad i na podstawie jakich dokumentów mają to robić.
Reguły zaliczania zagranicznych okresów zatrudnienia do stażu pracy w zakresie pracowniczych uprawnień normuje art. 86 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. DzU z 2008 r. nr 69, poz. 415). Zgodnie z nim udokumentowane okresy zatrudnienia, m.in. obywateli polskich za granicą u pracodawców zagranicznych, są zaliczane do okresów pracy w Polsce w zakresie uprawnień pracowniczych. Chodzi tu o nabycie prawa do urlopu wypoczynkowego i ustalenie jego wymiaru, urlop wychowawczy, nagrodę jubileuszową, dodatek za staż pracy, odprawę przy przejściu na emeryturę, odprawę pieniężną dla zwalnianych z przyczyn dotyczących zakładu czy odprawę pośmiertną.
Pracownikami uprawnionymi do zaliczania zagranicznych okresów zatrudnienia do stażu pracy są obywatele polscy wykonujący pracę w państwach członkowskich Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz nienależących do UE. Chodzi także o zatrudnienie w państwach, które z Unią łączą umowy o swobodzie przepływu osób, jak również o obywateli państw członkowskich UE, państw będących członkiem EOG, nienależących do UE oraz obywateli państw należących do EOG, którzy mogą korzystać ze swobody przepływu osób w ramach Unii na podstawie odrębnych umów międzynarodowych.
