Nie wszyscy pracownicy dostają takie same odprawy za stratę posady

Ponadto, jeśli rozstajemy się z pracownikiem, z którego nie jesteśmy zadowoleni lub który nabroił, też obejdzie się bez odpraw. Wypłacamy je natomiast osobom, jakie zwalniamy z przyczyn ich niedotyczących. Przewiduje je art. 8 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (DzU nr 90, poz. 844 ze zm.). W grę wchodzą zatem redukcje spowodowane upadłością czy likwidacją zakładu, jego reorganizacją czy też wymuszone trudną sytuacją na rynku. Ale uwaga! Ustawę stosujemy wyłącznie do zatrudniających co najmniej 20 osób. Zwolnienia z przyczyn niedotyczących pracowników przybierają formę grupowych i indywidualnych.

Przedsiębiorcy mający przynajmniej 20 zatrudnionych przeprowadzają zbiorowe i indywidualne zwolnienia z przyczyn ich niedotyczących. Grupowe następują, gdy muszą rozwiązać stosunki pracy za wypowiedzeniem lub porozumieniem stron w ciągu 30 dni z minimum:

- 10 pracownikami, gdy mają ich mniej niż 100,

- 10 proc. pracowników – od 100 do 300,

- 30 pracownikami – od 300 wzwyż.

Redukcje z tych powodów na mniejszą skalę przebiegają w trybie indywidualnym.

Osobie odchodzącej z firmy z przyczyn organizacyjnych czy ekonomicznych przysługuje odprawa zależna od stażu jej zatrudnienia u ostatniego pracodawcy. I tak, gdy ten wynosi:

- krócej niż dwa lata, odprawa równa się miesięcznemu wynagrodzeniu,

- od dwóch do ośmiu lat – dwumiesięcznemu,

- ponad osiem lat – trzymiesięcznemu.

Jeden zainteresowany nie może jednak dostać więcej niż 15-krotność minimalnej płacy obowiązującej w chwili ustania zatrudnienia, czyli dla tracących w tych okolicznościach posady w bieżącym roku – nie więcej niż 16 890 zł (15 x 1126 zł).