Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy.
Tak stanowi art. 36 ust. 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=176768]ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (DzU z 2005 r. nr 31, poz. 267 ze zm., dalej ustawa zasiłkowa)[/link]. Chodzi tu zatem o faktycznie wypłacone wynagrodzenie, a nie tylko przysługujące.
Potwierdził to [b]Sąd Najwyższy w wyroku 7 września 2005 r. (II UK 20/05)[/b], stwierdzając, że podstawą wymiaru zasiłku chorobowego jest wynagrodzenie faktycznie wypłacone przez pracodawcę, a w przypadku gdy pracodawca nie wypłaca pracownikowi wynagrodzenia, podstawą tą jest minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 45 ust. 1 ustawy zasiłkowej).
Skoro wynagrodzenie przysługujące na podstawie art. 81 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=AE89BF528781D2C42167CAF23691862B?id=76037 ]kodeksu pracy[/link], czyli tzw. wynagrodzenie postojowe (zwane też przestojowym) zostało wypłacone, to należy je uwzględnić przy ustaleniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego.
Nie pomija się go tylko z tego względu, że nie jest wynagrodzeniem za pracę, lecz wynagrodzeniem za czas gotowości do jej świadczenia w przypadku, gdy nie mogła być wykonywana z przyczyn dotyczących pracodawcy.
