Pracownik, który jest niezdolny do pracy i uzyska stosowne zwolnienie lekarskie od lekarza ubezpieczenia społecznego, jest uprawniony przez pierwsze 33 dni w roku do wynagrodzenia chorobowego (15 dni w przypadku osób po ukończeniu 50. roku życia), zaś po tym okresie do zasiłku chorobowego, nie dłużej niż co do zasady 182 dni (270 dni w przypadku gruźlicy). Ustawodawca przewidział jednak, że niektóre okresy zasiłkowe mogą podlegać łączeniu.
Dotychczas – zgodnie z art. 9 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa – do okresu zasiłkowego wliczało się wszystkie okresy „nieprzerwanej niezdolności do pracy”. W przypadku zaś, gdy poszczególne okresy niezdolności do pracy były przerwane, ustawa nakazywała je łączyć, jeśli były spowodowane „tą samą chorobą” i przerwa nie była dłuższa niż 60 dni. W praktyce przepisy te rodziły wiele wątpliwości, a ponadto były wykorzystywane do nadużyć ze strony pracowników lub świadczeniobiorców. Nowelizacja ustawy, która weszła w życie 1 stycznia 2022 r., dokonała istotnej rewolucji w tym zakresie.