Powszechnie przyjmuje się, w ślad za orzecznictwem Sądu Najwyższego, że roszczenie pracownika o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy staje się wymagalne w dacie rozwiązania stosunku pracy (zob. postanowienia SN z: 5 grudnia 1996 r., I PKN 34/96; 14 kwietnia 2016 r., III PK 96/15). Analogiczne stanowisko prezentuje Państwowa Inspekcja Pracy, przykładowo w stanowisku opublikowanym na swojej stronie internetowej >patrz ramka.
Obydwa stanowiska odwołują się do brzmienia art. 171 § 1 k.p., zgodnie z którym: W przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. W mojej ocenie istnieje jednak szereg argumentów za tym, aby zmodyfikować powyższe poglądy, biorąc pod uwagę zarówno wykładnię cytowanego przepisu, jak też praktykę naliczania płac i obsługi kadrowej przedsiębiorców.
Zyskaj dostęp do rzetelnych analiz, opinii ekspertów i kluczowych prognoz gospodarczych. Poznaj fakty, które kształtują biznes, prawo oraz społeczeństwo.
Buduj swoją przewagę. Subskrybuj profesjonalne treści publikowane wyłącznie w pro.rp.pl.
