Prawo do ekwiwalentu pieniężnego za dodatkowy urlop zależy od przepisów krajowych

Tak orzekł dzisiaj (3 maja 2012 r.) Trybunał Sprawiedliwości UE (sygn. akt C-337/10).

Sprawa dotyczyła Georga Neidela, który w 1970 r. rozpoczął pracę jako strażak w służbach miasta we Frankfurcie nad Menem. Z powodu choroby od czerwca 2007 r. stał się niezdolny do służby. Zaś z końcem sierpnia 2009 r. przeszedł na emeryturę.

Z uwagi na to, że zwyczajny tygodniowy czas pracy strażaków odbiega od pięciodniowego czasu pracy, G. Neidlowi przysługiwało za lata 2007-2009 prawo do urlopu rocznego w wysokości 26 dni na rok. Ponadto strażakom przysługuje prawo do urlopu uzupełniającego z tytułu dni wolnych od pracy.

Zgodnie z ustawodawstwem niemieckim, G. Neidel powinien był wykorzystać urlop w roku, za który został on przyznany. Ponadto w prawie niemieckim przewidziany został okres przeniesienia wynoszący 9 miesięcy, w związku z czym urzędnicy tracą prawo do urlopu, jeżeli nie zostanie on wykorzystany w trakcie dziewięciu miesięcy od zakończenia wspomnianego roku.

Georg Neidel uznał, że za lata 2007-2009 przysługiwało mu prawo do niewykorzystanego urlopu w wymiarze 86 dni i w związku z tym zażądał, aby miasto Frankfurt nad Menem zapłaciło na jego rzecz wspomniany ekwiwalent pieniężny. Jego wniosek został oddalony z uwagi na to, iż niemieckie prawo urzędnicze nie przewiduje wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, dlatego też G. Neidel wniósł skargę do sądu.

Dyrektywa z 4 listopada 2003 r. (2003/88/WE), dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy stanowi, że każdy pracownik jest uprawniony do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej 4 tygodni. Okres ten nie może być zastąpiony wypłatą ekwiwalentu pieniężnego, z wyjątkiem przypadku, gdy stosunek pracy ulega rozwiązaniu.

W tym kontekście, niemiecki sąd administracyjny zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniami prejudycjalnymi, czy dyrektywa ta znajduje zastosowanie w przypadku urzędników oraz czy uznane w niej prawo do ekwiwalentu odnosi się wyłącznie do minimalnego prawa do corocznego urlopu w wymiarze 4 tygodni, czy też obejmuje ono również dodatkowe dni urlopu przewidziane w prawie krajowym.

W wydanym dzisiaj wyroku Trybunał stwierdził, iż dyrektywa dotycząca czasu pracy znajduje zastosowanie także w przypadku urzędnika wykonującego w normalnych warunkach pracę strażaka, bowiem co do zasady odnosi się ona do wszystkich sektorów działalności.

- Przejście urzędnika na emeryturę prowadzi do ustania jego stosunku pracy. W konsekwencji ma on prawo do ekwiwalentu pieniężnego za coroczny płatny urlop, którego nie wykorzystał, ponieważ nie mógł wykonywać swoich funkcji z powodu choroby

- uznał Trybunał.

Uściślił przy tym, że dyrektywa nie stoi na przeszkodzie zastosowaniu przepisów prawa krajowego przyznających urzędnikom dodatkowe prawo do płatnego urlopu, oprócz minimalnego prawa do corocznego płatnego urlopu w wymiarze 4 tygodni. - W takim przypadku przepisy krajowe mogą nie przewidywać zapłaty ekwiwalentu pieniężnego, gdy urzędnik, który przeszedł na emeryturę nie mógł skorzystać ze wspomnianego dodatkowego prawa z tego względu, że nie wykonywał swoich funkcji z powodu choroby - zaznaczył.