Wynagrodzenie w kosztach uzyskania przychodu: Pensja do odebrania na poczcie traktowana jako wypłacona

Tak orzekł WSA w Warszawie 17 lutego 2012 r. (III SA/Wa 1457/11, III SA/Wa 3019/11).

Podatnik jest pracodawcą zobowiązanym do zapłaty wynagrodzenia za pracę. Wypłata odbywa się w dwóch formach:

- przelewu na konto bankowe, oraz

- wypłaty wynagrodzenia w kasie urzędu pocztowego.

We wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego podatnik pytał, czy może zaliczyć wypłatę wynagrodzenia do kosztów uzyskania przychodu w CIT w momencie postawienia wynagrodzenia do dyspozycji pracownika w kasie urzędu pocztowego.

Izba Skarbowa w Warszawie w odpowiedzi z 25 stycznia 2011 r. (IPPB5/423-750/10-6/AS)

uznała, że wynagrodzenie powinno zostać wypłacone pracownikowi, aby pracodawca mógł zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodu.

W skardze do WSA podatnik powołał się na art. 15 ust. 4g ustawy o CIT, który mówi, że należności z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej, oraz spółdzielczego stosunku pracy wypłacane przez zakład pracy są kosztami uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem, że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie przewidzianym w umowie łączącej strony.

Podatnik podniósł, że błędem jest utożsamianie przez organ podatkowy postawienia do dyspozycji środków pieniężnych z ich wypłaceniem, gdyż ustawodawca wymienił te czynności odrębnie.

Sąd nie przychylił się do stanowiska organu. Uznał, że ten błędnie połączył pojęcia, stwierdzając, że postawienie do dyspozycji jest tożsame z wypłatą, podczas gdy ustawodawca traktuje oba działania odrębnie.

Postawienie do dyspozycji jest niezależną aktywnością, która uprawnia podatnika do zaliczenia zrealizowanej należności z tytułu wypłaty wynagrodzeń do kosztów uzyskania przychodu w CIT.

—Barbara Trzeciak współpracowniczka Zespołu Zarządzania Wiedzą Podatkową firmy Deloitte

Kamil Jastrzębski konsultant w Dziale Doradztwa Podatkowego firmy Deloitte (biuro w Warszawie)

Komentuje Kamil Jastrzębski, konsultant w Dziale Doradztwa Podatkowego firmy Deloitte (biuro w Warszawie)

Komentowane orzeczenie WSA zasługuje na aprobatę. W mojej ocenie uchylenie interpretacji przez sąd jest prawidłowe i stoi w zgodzie z literalną wykładnią analizowanego przepisu oraz celem, jaki chciał uzyskać ustawodawca. Należy zgodzić się z WSA, że organ podatkowy błędnie połączył pojęcia „wypłaty” oraz „postawienia do dyspozycji”, uznając, że są one tożsame.

Chociaż przepisy ustaw podatkowych nie zawierają definicji legalnej użytego przez ustawodawcę w art. 15 ust. 4g ustawy o CIT określenia „postawione do dyspozycji”, to powinno się je interpretować jako sytuację, w której pracodawca zapewnia pracownikowi możliwość rozporządzania należnym mu świadczeniem w sposób dowolny, zależny wyłącznie od woli tego pracownika, np. co do chwili wypłaty tego świadczenia.

Co do zasady w przypadku postawienia środków pieniężnych do dyspozycji nie ma znaczenia, że pracownik pieniędzy nie odebrał. Odbiór wynagrodzenia w późniejszym terminie zasadniczo nie powinien mieć wpływu na to, że wynagrodzenie jest kosztem uzyskania przychodu pracodawcy w dacie postawienia tej należności do dyspozycji pracownika.