Obie te zasady dotyczą również trzynastki – czy to wypłacanej obowiązkowo w sferze budżetowej, czy dobrowolnie w firmach prywatnych.
W sytuacji jednak, gdy trzynastkę pracownik otrzymał za czas pracy na innym etacie, niż pracował w miesiącu, w którym zachorował, pracodawca musi wykonać dodatkowe działania. Nie może bowiem wliczyć tego wynagrodzenia za pracę np. za cały etat, skoro zatrudniony pracuje aktualnie w niepełnym wymiarze czasu pracy.
W którym roku nowy wymiar
Jeżeli zmiana etatu nastąpiła jeszcze w poprzednim roku, nie ma potrzeby przeliczania wysokości trzynastki. Wystarczy przyjąć kwotę, jaka przysługiwała za pełne miesiące pracy po zmianie wymiaru, a potem podzielić ją przez odpowiednią – zawsze mniejszą niż 12 – liczbę tych miesięcy.
Zatem jeśli np. zatrudniony, który zachoruje w 2012 r., pracował na pół etatu do 30 września 2011 r., a od dnia następnego jest pełnoetatowcem, jego trzynastka za pierwsze dziewięć miesięcy 2011 r. nie wpłynie na wysokość zasiłku. Do podstawy wymiaru świadczenia należy wliczyć jej część, która przysługiwała za pracę od 1 października do 31 grudnia 2011 r., a następnie ustalić 1/3 tej kwoty.
Inaczej jest, gdy taka modyfikacja nastąpi w tym samym roku, kiedy pracownik zachorował. Nie można uwzględnić wynagrodzenia rocznego, biorąc pod uwagę faktyczną uzyskaną kwotę, bo zakłamałoby to wysokość świadczenia.
W takim przypadku wysokość trzynastki trzeba najpierw przeliczyć i ustalić, w jakiej kwocie zostałaby wypłacona, gdyby zatrudniony otrzymał ją za czas pracy na taki etat, jaki obowiązuje go w miesiącu absencji. Należy się tu posłużyć wskaźnikiem ustalonym jako proporcja aktualnego do poprzedniego wymiaru czasu pracy.