Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną fiskusa, który odmówił spółce prawa do kosztów podatkowych. Sąd nie zgodził się z organami podatkowymi, że wydatki na usługi doradcze nie mogą być kosztem uzyskania przychodów.
Spór dotyczył dystrybutora i producenta zdrowej żywności. We wniosku o interpretacje spółka wyjaśniła, że w związku z ciągłym rozwojem swojej działalności podejmuje liczne działania nakierunkowane na pozyskanie kapitału. W związku z tym podatniczka zawarła umowę na usługi doradcze w związku z przeprowadzeniem procesu pozyskania kapitału. Umowa obejmowała m.in. omówienie oczekiwań spółki, szczegółową prezentację jej działalności operacyjnej oraz przygotowanie strategii pozyskania kapitału.
Z wniosku wynikało, że przygotowywana analiza może mieć wpływ na podjęcie decyzji o emisji publicznej. Spółka podkreśliła jednak, że na moment podpisania umowy oraz składania wniosku nie ma uchwały walnego zgromadzenia wspólników o podwyższeniu kapitału zakładowego w drodze emisji nowych akcji lub podwyższenia wartości nominalnej dotychczasowych. Zapytała, czy wydatki z tytułu umowy na opisane usługi doradcze mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodów. Jej zdaniem tak, bo są związane z jej ogólnym funkcjonowaniem. I to bez względu na to, czy w przyszłości nastąpi podwyższenie kapitału czy nie. Na poparcie swojego stanowiska spółka wskazała na treść uchwały NSA z 24 stycznia 2011 r. (sygn. akt II FPS 6/10).
Te argumenty nie przekonały fiskusa. W jego ocenie wydatki w części, w której doprowadzą do podwyższenia kapitału, nie mogą być kosztem podatkowym. Są bowiem bezpośrednio powiązane z przeprowadzeniem neutralnej podatkowo operacji na kapitale spółki. Ustosunkowując się do uchwały NSA, stwierdził, że nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego.
Spór trafił na wokandę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę spółki. Podkreślił, że wydatki na usługi doradcze są kosztem podatkowym, nawet gdy dochodzi do podwyższenia kapitału zakładowego. Są związane z ogólnym funkcjonowaniem spółki, służą zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów, nie wykazują związku z konkretnym przychodem. Jako koszty pośrednie podlegają więc rozliczeniu w dniu, na który ujęto ten koszt w księgach rachunkowych.
