Tak orzekł WSA w Warszawie 25 września 2012 r. (III SA/Wa 1049/12).
Spółka jest dystrybutorem filmów w ramach systemu VOD. Odbywa się to na podstawie umów licencyjnych zawartych ze studiami filmowymi. Liczba zamówionych przez klientów filmów jest jednak niewystarczająca, aby pokryć koszty licencji. Spółka postanowiła rozwiązać część umów licencyjnych w porozumieniu z licencjodawcami, w zamian za poniesienie na ich rzecz opłaty za wcześniejsze rozwiązanie lub zawieszenie wykonywania umowy licencyjnej.
W związku z tym zadała pytanie, czy wydatki poniesione tytułem opłaty za rozwiązanie umowy mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem spółki tak, ponieważ wydatki te przyczynią się do zmniejszenia strat, a zaoszczędzone w ten sposób środki będą mogły zostać przeznaczone na pozyskanie nowych źródeł przychodu. Spółka podkreśliła, że w efekcie osiągnie znacznie wyższy dochód niż w przypadku wykonania umowy.
Organ w interpretacji uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Argumentował, że opisany wydatek nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, gdyż poprzez rozwiązanie umów spółka pozbawia się możliwości uzyskiwania przychodu z tytułu udostępniania filmów. Organ wskazał, że zapłaty kary umownej w celu uniknięcia konieczności poniesienia większych wydatków nie można uznać za działanie w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Sprawa trafiła do sądu administracyjnego.
Sąd uchylił interpretację uznając, że takie wydatki, których celem jest zapobieżenie powstaniu strat, mogą być zaliczone do kosztów podatkowych. Stwierdził, że w tej sytuacji należy brać pod uwagę przyczyny rozwiązania kontraktu, towarzyszące temu uwarunkowania gospodarcze oraz racjonalność działania podatnika.
