Jak ją ustalić? Mówi o tym art. 11 ust. 2a ustawy o PIT. Wynika z niego, że[b] wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się, gdy przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców.[/b]
Przychodem u pracownika będzie zatem różnica pomiędzy ceną stosowaną wobec innych osób a ceną uiszczoną przez niego. Nie w każdym jednak wypadku tak powstała różnica będzie przychodem. Nie będzie nim gdy:
- zakład pracy zgodnie z obowiązującym statutem nie prowadzi działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług, które na preferencyjnych warunkach proponuje swoim pracownikom,
- odpłatność pracownika została skalkulowana co najmniej na poziomie kosztów,
- zakład pracy nie dokonał dopłaty do ceny, jaka została ustalona dla pracowników zakładu.
W razie niespełnienia nawet jednego z podanych warunków powstanie przychód u pracownika podlegający opodatkowaniu.
Izba we wspomnianej interpretacji podkreśliła, że "ewentualne trudności towarzyszące indywidualizacji świadczeń na rzecz poszczególnych pracowników mają charakter drugorzędny i nie mogą wpływać na byt i zakres obowiązku prawnego.
Tak więc problemy techniczne związane z różnorodnością stosowanej opłaty na usługi świadczone przez wnioskodawcę nie mogą prowadzić do niemożności ustalenia, jaka wysokość opłaty przypadać będzie na danego pracownika".
[srodtytul]Dofinansowanie sportu też z daniną[/srodtytul]
Pracodawcy często zastanawiają się, czy dofinansowanie opłat za korzystanie z zajęć sportowo-rekreacyjnych ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych należy traktować jako przychód ze stosunku pracy. Tak było w sprawie, którą zajmowała się [b]Izba Skarbowa w Katowicach w interpretacji z 11 lutego 2010 r. (IBPBII/1/415-884/09/BJ)[/b].
Pracodawca twierdził, że opłata wnoszona jest ryczałtowo, a więc nie ma możliwości ustalenia, kto i jak często korzysta z fitnessu.
Izba stwierdziła, że „wszystkie świadczenia pozostające w związku z faktem pozostawania w stosunku pracy stanowią przychód pracownika ze stosunku pracy. Nie można się zgodzić z twierdzeniem wnioskodawcy, że nie może przypisać świadczenia imiennie pracownikowi, ponieważ wartość kosztów usługi jest płacona ryczałtem.
[b]Ryczałtowy sposób opłacania przez pracodawcę kosztów zajęć sportowo-rekreacyjnych w fitness klubie dla pracowników i członków ich rodzin nie powinien stanowić przeszkody w ustaleniu wartości świadczenia przypadającego na każdego uprawnionego pracownika. [/b]
Skierowanie oferty ww. zajęć do pracowników umożliwia ustalenie dokładnej liczby osób w nich uczestniczących, co przy znanej kwocie odpłatności za całość usługi skutkuje określeniem wartości nieodpłatnych świadczeń i przyporządkowaniem ich poszczególnym pracownikom”.
Zdaniem izby łączna wartość kosztów poniesionych przez pracodawcę przypadająca na pracownika i członków jego rodziny stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy.
[ramka][b]Limit jeden na cały rok[/b]
[b]Limit zwolnienia ustalony w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o PIT w kwocie 380 zł jest jeden i dotyczy wszystkich świadczeń wypłacanych w danym roku z funduszy socjalnych i funduszy związków zawodowych, niezależnie od tego, w ilu zakładach dany pracownik jest zatrudniony i od ilu pracodawców otrzymuje świadczenia z funduszy.[/b]
„Ustawodawca nie nałożył na podmiot (pracodawcę lub związek zawodowy) wypłacający świadczenia z funduszy wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 67 ww. ustawy spełniające warunki do zastosowania zwolnienia, obowiązku monitorowania, czy pracownik uzyskał już w roku podatkowym od innego świadczeniodawcy kwotę świadczenia w wysokości przekraczającej limit 380 zł.
Brak jest również przepisu, który zobowiązywałby pracownika do złożenia oświadczenia pracodawcy, z którego wynikałoby, że pracownik wykorzystał już kwotę limitowanego zwolnienia.
Tym samym podmiot wypłacający świadczenie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy (...) jest zobowiązany, zgodnie z brzmieniem tego przepisu, opodatkować wypłacone świadczenie (nadwyżkę ponad kwotę 380 zł) jedynie w sytuacji, gdy suma przekazanych przez tenże podmiot świadczeń przekroczy limit 380 zł.
Natomiast obowiązkiem pracownika jest kontrolować wysokość otrzymanych w roku podatkowym świadczeń” – [b]interpretacja Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 11 lutego 2010 r. (ITPB2/415-960/09/MM)[/b]. [/ramka]
