To konkluzja wyroku WSA w Rzeszowie w wyroku z 27 marca 2008 r. (I SA/Rz 945/07).
Spółka jest właścicielem nieruchomości położonej we Francji. Uzyskuje z niej przychody. Jednocześnie wydatki na jej utrzymanie zalicza do kosztów uzyskania przychodu przy ustaleniu podstawy opodatkowania CIT. Po przeprowadzonej kontroli organ podatkowy I instancji stwierdził, że spółka nie mogła tak postępować. Powołał się przy tym na art. 6 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Polską i Francją (dalej umowa). Przepis ten mówi, że dochody z majątku nieruchomego podlegają opodatkowaniu w tym umawiającym się państwie, w którym ten majątek jest położony.
Decyzję tę utrzymał w mocy organ podatkowy II instancji. Spółka złożyła więc skargę do WSA. Sąd jednak podzielił stanowisko organów podatkowych.
Stwierdził, że na podstawie umowy zawartej między Polską i Francją opodatkowanie zysków z przedsiębiorstwa (w tym zysków z zakładu) następuje zgodnie z art. 7. Jednocześnie art. 7 ust. 7 umowy mówi, że jeśli w zyskach mieszczą się elementy dochodu, które zostały odrębnie uregulowane w innych przepisach umowy, to jego postanowienia nie naruszają postanowień tych innych przepisów. W konsekwencji – zdaniem sądu – w sprawie znajdzie zastosowanie art. 6 umowy. Stanowisko organów podatkowych jest więc prawidłowe.
Zespół Zarządzania Wiedzą Podatkową firmy Deloitte
