O tym że skapitalizowane odsetki są w ogóle przychodem decyduje art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (ustawa o CIT). Mówi on, że do przychodów nie zalicza się otrzymanych lub zwróconych pożyczek, z wyjątkiem właśnie skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek.
Kodeks cywilny zezwala w określonych sytuacjach na zaliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy, czyli ich skapitalizowanie. W ten sposób zobowiązanie pożyczkobiorcy z tytułu odsetek jest przekształcane w zobowiązanie z tytułu pożyczki.
W praktyce reprezentowane jest stanowisko, że odsetki skapitalizowane stanowią przychód pożyczkodawcy w momencie ich kapitalizacji, a nie ich wypłaty (np. [b]interpretacja Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z 4 lipca 2005 r., 1472/ROP1/ 423-163-149/05/AJ[/b]). Zwięźle ujął to [b]NSA w wyroku z 16 grudnia 2005 r. (II FSKA 34/05)[/b]. Sąd orzekł, że w momencie przekształcenia należności pobocznej (odsetek) w główną (wierzytelność) spółka – w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – uzyskała przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT: wartość pieniężną odpowiadającą wysokości skapitalizowanych odsetek. Zgodnie z tym stanowiskiem kwota skapitalizowanych w danym roku podatkowym odsetek, niezależnie od tego, jakiego okresu dotyczy kapitalizacja i czy przez dłużnika dokonywane były jakiekolwiek spłaty, jest w pełnej wysokości przychodem tego roku.
W kontekście rozbieżnych interpretacji art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a) ustawy o CIT, regulującego moment uznania za koszt podatkowy kapitalizowanych odsetek, należy wskazać, że nie można wykluczyć rozszerzenia podejścia przyjmowanego w tym zakresie przez władze skarbowe na podatkowe ujmowanie przychodów z tytułu odsetek skapitalizowanych. Zgodnie ze stanowiskiem zajmowanym przez niektóre ograny podatkowe (problem ten przedstawimy w kolejnym artykule) przepis ten zezwala na zaliczenie skapitalizowanych odsetek do kosztów dopiero w momencie faktycznej spłaty części głównej pożyczki, która powstała w przeszłości z takiej właśnie kapitalizacji. Zastosowanie takiego podejścia w zakresie przychodów oznaczałoby, że samo zwiększenie wierzytelności podatnika w wyniku kapitalizacji nie powodowałoby powstania u niego przychodu. Byłby on bowiem odroczony do momentu otrzymania przez niego spłaty tej części kwoty głównej wierzytelności, której powstanie było związane ze skapitalizowaniem odsetek. W praktyce podejście takie oznaczałoby stosowanie bez wyjątku zasady kasowej przy rozpoznawaniu przychodów odsetkowych.
W razie natomiast umorzenia skapitalizowanych uprzednio odsetek wydaje się, że istotne dla ujęcia podatkowego będzie ustalenie, czy w momencie kapitalizacji dane odsetki zostały już rozpoznane dla celów podatku dochodowego.