Urzędnik musi mieć własne dowody

Dodał, że najbardziej wiarygodny powinien być dokument pisany, tym bardziej że w tej sprawie pochodził on od banku. Potwierdzenie przelewu ma pieczątkę, datę, kwotę przekazaną na rzecz Kościoła w terminie właściwym z punktu widzenia przepisów o PIT. Odrzucenie tego dokumentu przez organy jest całkowicie nieuprawnione.

– Jednym z warunków odliczenia podatku w związku z darowizną kościelną jest oświadczenie Kościoła o jej przyjęciu. W rozpoznawanej sprawie było ono fikcyjne, co udało się ustalić w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko głowie Chrześcijańskiego Kościoła Głosicieli Dobrej Nowiny – argumentował dyrektor izby skarbowej zarówno w swojej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę podatnika do WSA.

Według niego dokumenty przedstawione przez państwa Zbrojów nie potwierdzają faktycznego zdarzenia. Dla ustalenia zaś prawa do odliczenia to właśnie ono, a nie elementy techniczne, takie jak np. przelew bankowy, ma decydujące znaczenie.

Podatnik wyjaśniał, że nie może przedstawić niczego innego, niż oficjalne potwierdzenie przelewu z banku i własne zeznanie, że faktycznie przekazał pieniądze na cele kościelne.

– Organy skarbowe mogą oceniać, czy darowizna ostatecznie nastąpiła. W tej sprawie zaś nie kwestionowały, że pieniądze zostały przekazane. Stwierdziły jedynie, że potem wróciły do podatnika. Nie został więc spełniony cel darowizny, a to odbiera prawo do odliczenia – podkreślała przed WSA Joanna Kazimierczak, radca prawny, reprezentująca dyrektora izby skarbowej.

WSA uchylił decyzje organów i nakazał ponowną analizę stanu faktycznego sprawy. Uznał, że zebrane dokumenty były niewystarczające.– Nie wyjaśniono np., czy podatnik faktycznie dostał pieniądze z powrotem. Oparto się w tej kwestii jedynie na zeznaniach przewodniczącego Kościoła złożonych w postępowaniu karnym. Tam zaś mógł on mówić nieprawdę – uzasadniła wyrok sędzia Małgorzata Jarecka.