Źródło przychodów a ewidencjonowanie

W ocenie WSA nie jest zatem sprzedażą wykonywaną w ramach działalności gospodarczej jednostkowe zbycie nieruchomości nabytej w celu innym niż obrót nią jako towarem handlowym. Dlatego kwota uzyskana ze sprzedaży spornego budynku, który co prawda był wykorzystywany w działalności gospodarczej skarżącego, ale nie stanowił w sensie obiektywnym środka trwałego, bo nie był w całości kompletny ?i zdatny do użytku, a tym samym w ogóle nie podlegał obowiązkowi wpisu do ewidencji środków trwałych, nie jest przychodem z działalności gospodarczej.

Sąd podkreślił, że przyjęta przez niego wykładnia art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy ?o PIT nie prowadzi do nierównego traktowania podatników prowadzących działalność gospodarczą. Podatnik, który zaniecha wpisania środka trwałego do ewidencji środków trwałych, nie będzie mógł uwzględnić w kosztach uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych oraz nakładów na nieruchomość Tym samym nie będzie mógł pomniejszyć podstawy opodatkowania o wydatki związane z nabyciem i zachowaniem tego środka. Ponadto, w przypadku nieujęcia nieruchomości lub budynku w ewidencji środków trwałych skutki podatkowe jego odpłatnego zbycia będą podlegały ocenie na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT.

—oprac. Aleksandra Tarka

Zdaniem eksperta

Joanna Stolarek doradca podatkowy w Kancelarii Ożóg Tomczykowski

Komentowany wyrok jest zgodny z ugruntowaną już linią orzeczniczą dotyczącą wykładni art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT. Zgodnie z nią – co z resztą zostało potwierdzone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA wydanej 14 lutego 2014 r. (II FPS 8/13) - odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części wykorzystywanych na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej. Chociaż podejście do omawianej kwestii było przedmiotem rozbieżności, to po wydaniu powołanej uchwały NSA, stanowisko zajmowane przez wojewódzkie sądy administracyjne jest jednolite. Trudno się więc dziwić podatnikowi, że w omawianej sprawie zaskarżył wydaną interpretację, w której organ stwierdził, że dla zakwalifikowania danego przychodu do źródła jakim jest działalność gospodarcza, nie jest konieczne, aby dany środek trwały został wpisany do ewidencji. Tak dokonywana wykładnia jest niezgodna ze standardami interpretacyjnymi nakazującymi uwzględnianie całej treści przepisu w ten sposób, by żaden z jego fragmentów nie wydawał się zbędny. Skoro więc w omawianym przepisie powołane są dwie przesłanki uznania danego przychodu za osiągnięty w ramach działalności gospodarczej, tj.: ? kwalifikacja składnika majątku wykorzystywanego na potrzeby działalności gospodarczej jako środka trwałego i ? ujęcie tego składnika w ewidencji środków trwałych, – nie sposób zgodzić się podejściem, że drugi z powołanych warunków nie ma znaczenia prawnego. Dobrze więc, że w omawianej sprawie stanowisko zajął także NSA, gdyż jego wykładnia zawarta w uchwale składu siedmiu sędziów jest wiążąca tak dla zwykłych, jak i rozszerzonych składów orzekających.