Opodatkowanie dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych jest dla wielu drobnych przedsiębiorców będących osobami fizycznymi atrakcyjną formą opodatkowania. Korzyści płynące z tej metody to uproszczenie księgowości w stosunku do podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a także ?w wielu przypadkach niższe obciążenia z tytułu podatku dochodowego niż przy rozliczeniach na zasadach ogólnych lub nawet liniowo.
Ustawa z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne zawiera jednak katalog przypadków, których zaistnienie skutkuje utratą prawa do stosowania ryczałtu. Przypadki te można podzielić na zdarzenia:
- ?skutkujące natychmiastową utratą prawa do ryczałtu, ?a więc te, które prowadzą do zmiany formy opodatkowania w ciągu roku,
- ?których zaistnienie wyklucza możliwość ryczałtowego opodatkowania dopiero ?w kolejnym roku podatkowym.
W pierwszej grupie są przypadki przewidziane w art. 8 ?ust. 1 pkt 3 ustawy. Zgodnie ?z tym przepisem ryczałtu nie mogą płacić podatnicy osiągający przychody w całości lub części z tytułu: prowadzenia aptek, działalności w zakresie udzielania pożyczek pod zastaw (prowadzenie lombardów),działalności w zakresie kupna i sprzedaży wartości dewizowych, prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie wolnych zawodów innych niż wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 11 tej ustawy, świadczenia usług wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy, działalności w zakresie handlu częściami i akcesoriami do pojazdów mechanicznych.