Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę banku w sprawie dotyczącej opodatkowania VAT umów faktoringu. Sąd nie podzielił stanowiska fiskusa, że sporna umowa połączona z usługą dalszego finansowania ma charakter kompleksowy (sygnatura akt I FSK 290/13).
Co ze zwolnieniem
Kanwą sporu była interpretacja indywidualna. We wniosku bank wyjaśnił, że świadczy na rzecz klientów usługi finansowe, w tym usługi finansowania ich działalności oraz usługi faktoringu. Wnioskodawca w ustalonych granicach nabywa wierzytelności przysługujące jego klientom od ich dłużników. Nabywane wierzytelności pieniężne są bezsporne i wynikają wyłącznie z zawartych umów dostawy towarów lub świadczenia usług.
Dalej bank tłumaczył, że w ramach opisanej usługi przysługuje mu prawo regresu do klienta w razie niespłacenia wierzytelności przez dłużnika. Usługa znana jest pod rynkową nazwą faktoringu niewłaściwego.
Z tytułu takiego faktoringu podatnik otrzymuje od usługobiorcy (faktoranta) określone wynagrodzenie m.in. w formie prowizji oraz odsetek dyskontowych.
We wniosku wyjaśniono, że może zaistnieć sytuacja, w której, obok usługi faktoringu niewłaściwego, na rzecz faktoranta będzie świadczona również dodatkowa usługa finansowania. W razie niespłacenia przez dłużnika wierzytelności w terminie określonym na fakturze bank podejmie się świadczenia usługi finansowania (kredytowania) faktoranta. Ten zaś będzie obowiązany do zapłaty na rzecz banku odsetek za okres wydłużonego finansowania.
