Zmniejszenie podstawy opodatkowania
Typową sytuacją jest, że udzielenie rabatu wiąże się bezpośrednio z wynagrodzeniem za konkretną dostawę lub dostawy, a dodatkowe towary są wydawane w ramach tego samego stosunku prawnego co ta dostawa (wtedy de facto możemy mówić o „rabacie”, który ze swej natury powinien się odnosić do określonej transakcji).
Nie ma znaczenia, kiedy zostaną przekazane dodatkowe towary, tj. czy nastąpi to łącznie z dostawą zasadniczą, czy już po niej. Tak rozumiany „rabat naturalny” powinien być traktowany dla celów VAT tak jak pieniężny rabat transakcyjny, wpływający na odpowiednie obniżenie podstawy opodatkowania zasadniczej transakcji, której dotyczy.
Jest to zgodne z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (np. wyrok w sprawie Tolsma, C-16/93) a także z polskimi regulacjami określającymi zasady ustalania podstawy opodatkowania dla celów VAT. W myśl art. 29 ust. 4 ustawy o VAT podstawę tę zmniejsza się bowiem m.in. o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów.
W analizowanej sytuacji podatnik udzielający rabatu powinien uwzględnić go na fakturze lub odpowiednio wystawić korektę faktury dokumentującej transakcję, jeśli wydanie dodatkowych towarów nastąpi już po rozliczeniu zasadniczej dostawy. Akceptują to również organy podatkowe (tak np. interpretacja Izby Skarbowej w Warszawie z 10 listopada 2010, IPPP2/443-648/10-2/IG).
Zdarza się, że przekazania towarów nie można ściśle powiązać z żadną konkretną transakcją, lecz następuje ono w ramach odrębnego stosunku prawnego. W mojej ocenie trudno wówczas klasyfikować je w kategoriach rabatu, co nie zmienia faktu, że w praktyce takie działania również traktowane są często jako rabaty towarowe.
Nieodpłatne świadczenie
Tego rodzaju wydanie gratisowych towarów należałoby wówczas zakwalifikować jako odrębną nieodpłatną czynność, wymagającą tym samym odrębnego rozpatrzenia pod kątem jej kwalifikacji na gruncie VAT.