Tak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2008 r. (II FSK 128/08), wyjaśniając wątpliwości często pojawiające się w toku postępowań podatkowych.
Spór o pełnomocnika rozpoczął się od zarzutu zawartego w odwołaniu od decyzji, dotyczącego pominięcia go w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Izba skarbowa nie zgodziła się z tym zarzutem i odpowiedziała, że pełnomocnictwo ogólne zostało złożone dopiero wraz z odwołaniem. Wcześniej w tej sprawie nie było składane. Podatnik wskazał jednak, że wcześniej udzielił pełnomocnictwa w innej sprawie podatkowej, prowadzonej przez ten sam organ i tego samego urzędnika. Uprawniało ono do zastępstwa także w obecnie rozpatrywanej sprawie, co wynikało z jego treści. Organ pierwszej instancji powinien więc powiadomić o kolejnym postępowaniu pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lutego 2007 r. (I SA/Ol 13/07) nie podzielił zarzutów skarżącego, a NSA nie uwzględnił jego skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że zgodnie z art. 137 § 2 ordynacji podatkowej pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu. W przypadku pisemnego pełnomocnik dołącza do akt sprawy oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.
Zdaniem sądu ten przepis nie pozostawia wątpliwości, że pełnomocnik, chcąc występować w postępowaniu w takim charakterze, musi przedłożyć do akt konkretnej sprawy dokument potwierdzający umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczający jego zakres. Organy podatkowe w toku postępowania nie mają bowiem obowiązku badania, czy stronę postępowania i jej pełnomocnika wiąże umowa o określonej treści.
