Zgodnie z art. 3851 Kodeksu cywilnego postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Z kolei art. 385 k.c. wskazuje, że wzorzec umowy powinien być sformułowany jednoznacznie i w sposób zrozumiały. Postanowienia niejednoznaczne tłumaczy się na korzyść konsumenta. Jednak to niejedyne ryzyko, na jakie naraża się przedsiębiorca, który stosuje tego typu zapisy. Jeżeli bowiem okaże się, że stosowane przez niego postanowienia są tożsame z tymi umieszczonymi w rejestrze niedozwolonych postanowień umownych, może zostać oskarżony o naruszenie zbiorowych interesów konsumentów.
Wynika to z art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (DzU z 2007 r. nr 50, poz. 331 ze zm.). Przede wszystkim zakazuje on stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, wyjaśniając, że przez taką praktykę rozumie się godzące w te interesy bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności:
- stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 47945 kodeksu postępowania cywilnego,
- naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji,
- stosowanie nieuczciwych praktyk rynkowych lub czynów nieuczciwej konkurencji.
