3150 zł : 152 (wymiar czasu pracy w listopadzie) = 20,72 zł
20,72 zł x 5 (liczba godzin zwolnienia prywatnego) ?= 103,60 zł (kwota nadpłaty za listopad.
Wynagrodzenie za grudzień:
3000 zł : 30 = 100 zł
100 zł x 9 dni (liczba dni niezdolności do pracy) = 900 zł
3000 zł – 900 zł = 2100 zł.
Dodatek za wieloletnią pracę przysługuje pracownikowi samorządowemu za dni, za które otrzymuje wynagrodzenie, oraz ?za dni nieobecności w pracy ?z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby albo konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem lub chorym członkiem rodziny, gdy z tego tytułu otrzymuje zasiłek z ubezpieczenia społecznego (§ 7 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów ?z 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych, tekst jedn. ?DzU z 2013 r., poz. 1050 ze zm.). Pan Michał zachowuje zatem prawo do 150 zł dodatku.
Wynagrodzenie za grudzień nie ulegające zmniejszeniu za czas choroby wynosi 2250 zł.
- podstawa wymiaru wynagrodzenia chorobowego; nie wchodzi do niej dodatek stażowy, który przysługuje za czas choroby: 3000 zł – (3000 zł x 13,71 proc.) = 2588,70 zł
- wynagrodzenie chorobowe za jeden dzień niezdolności do pacy:
2588,70 zł : 30 = 86,29 zł
86,29 zł x 80 proc. = 69,03 zł
- wynagrodzenie za czas choroby 69,03 zł x 9 dni = 621,27 zł.
Łączny przychód za grudzień wyniesie:
2250 zł (wynagrodzenie nie ulegające pomniejszeniu za czas choroby) – 103,60 zł (nadpłata za listopad) + 621,27 zł (wynagrodzenie za czas choroby) = 2767,67 zł.
Gdy termin uciekł
Takie rozliczenie możliwe jest jednak tylko w odniesieniu do pensji za kolejny miesiąc po wyjściu prywatnym. I to tylko wówczas, gdy pracownik za kolejny miesiąc nabędzie prawo do wynagrodzenia. Jeżeli bowiem byłby przez cały miesiąc na zasiłku chorobowym lub opiekuńczym, to takie odliczenie nie jest możliwe.
Przykład
Pracownik zwolnił się z pracy, ?aby załatwić prywatną sprawę, ?w styczniu. Ma to odpracować ?pod koniec marca. Jeśli pracodawca wypłaciłby wynagrodzenie ?za styczeń bez obniżenia pensji ?za czas wyjścia prywatnego, ?a pracownik zachoruje w marcu ?i nie odpracuje zwolnienia, ?nie będzie mógł odliczyć nadpłaty pensji z wynagrodzenia za marzec. Odliczenie na podstawie art. 87 ?§ 7 k.p. możliwe jest tylko ?w następnym, czyli najbliższym ?i kolejnym terminie płatności (wyrok Sądu Najwyższego ?z 12 kwietnia 1996 r., I PRN 32/96).
Przykład
Pracownik wnioskował ?o kilkugodzinne zwolnienie z pracy w styczniu. Ma je odpracować ?w lutym. Zakładanie, że jeśli ?nie dojdzie to do skutku (np. z uwagi na nieobecność pracownika), to pracodawca będzie mógł odliczyć nadpłatę za styczniowe wyjście prywatne w dowolnym momencie, jest nieprawidłowe. Odliczenie bez zgody pracownika może dotyczyć wyłącznie pensji za luty.
Tylko za zgodą
Pracodawcy, który nie odliczył nadpłaty z pensji za najbliższy miesiąc, pozostaje jedynie potrącenie z wynagrodzenia. Tutaj jednak jest jeden poważny problem. Dokonywanie potrąceń z zarobków jest możliwe tylko w ściśle określonych przypadkach i na podstawie ustawowo określonych przesłanek – pracodawca może ująć bez zgody pracownika tylko należności wymienione wyczerpująco w art. 87 § 1 k.p. Potrącenia mogą dotyczyć tylko (art. 87 § 1 pkt 1–4 k.p.):
1) sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych,
2) sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne,
3) zaliczek pieniężnych udzielonych pracownikowi,
4) kar pieniężnych przewidzianych w art. 108 k.p.
Nadpłata nie jest zaliczką pieniężną. Nie obejmuje jej zatem możliwość wynikająca z pkt 3. Potrącenie należnej kwoty z pensji zatrudnionego możliwe jest tylko po uzyskaniu:
- ?pisemnej zgody pracownika na to konkretne potrącenie,
- ?tytułu wykonawczego ?w sądowym postępowaniu egzekucyjnym.
W praktyce jedyna możliwość to uzyskanie pisemnej zgody pracownika (art. 91 k.p.). Otrzymując pełną pensję za miesiąc, w którym korzystał on ze zwolnienia z pracy, ma on świadomość, że naliczają ją i wypłacają osoby zajmujące się tymi czynnościami w imieniu pracodawcy. Ma więc prawo przyjąć, że ta kwota jest mu w pełni należna. Taki zresztą sposób rozumowania niejako potwierdził pracodawca nie dokonując pomniejszenia pensji za ten miesiąc. Jeśli więc nie doszło do odpracowania i tym samym powstała nadpłata, wystąpienie przez pracodawcę z roszczeniem jest skazane na porażkę. Pracownik uzyskał bezpodstawne wzbogacenie, ale zdecydowanie w dobrej wierze.
Za opór nie wolno ukarać
Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 23 października 2008 r. (II PK 76/08), w prawie pracy nie ma zakazu dysponowania wypłaconym (uzyskanym) wynagrodzeniem według swobodnej woli pracownika, jeżeli pracodawca nie udowodnił, że zatrudniony miał świadomość otrzymania nienależnego świadczenia wskutek ewidentnego błędu wyspecjalizowanej firmy finansowej. Pracodawca powinien zatem dążyć do uzyskania dobrowolnej zgody pracownika na potrącenie. Odmowa wyrażenia zgody przez pracownika na dokonanie potrąceń wierzytelności pracodawcy z wynagrodzenia za pracę (art. 91 k.p.) nie może być uznana za działanie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 8 k.p.), szczególnie wówczas, gdy wątpliwe i sporne jest istnienie tej wierzytelności (wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2002 r., I PKN 889/00, OSNP-wkł. 2002/22/8).
