Ciężkie naruszenie przez pracownika obowiązków wynikających z umowy o pracę i art. 100 k.p. kwalifikuje się do zwolnienia go z firmy w trybie dyscyplinarnym. Szef może go jednak pożegnać za wymówieniem i dlatego powinien dokładnie przeanalizować sposób rozstania. Gdy pracodawca raz już złoży podwładnemu oświadczenie o wymówieniu i konkretnie uzasadni zwolnienie, nie może później jednostronnie zmienić swojej decyzji i rozstać się z nim w trybie dyscyplinarnym. Nie wolno także zmodyfikować sposobu rozwiązania angażu z natychmiastowego na za wypowiedzeniem.
WARIANT 1. Natychmiastowe rozstanie
Bez zachowania okresu wypowiedzenia szef może rozwiązać każdy rodzaj umowy o pracę. W odróżnieniu od wymówienia, które uznaje się za zwykłą formę rozwiązania stosunku pracy (wyrok Sądu Najwyższego z 6 grudnia 2001 r., I PKN 715/00), rozwiązanie kontraktu w trybie art. 52 k.p. jest sposobem nadzwyczajnym. Należy go stosować wyjątkowo i z ostrożnością. Dyscyplinarne rozwiązanie muszą bowiem uzasadniać szczególne okoliczności (por. wyrok SN z 21 września 2005 r., II PK 305/04) i to rozpatrywane w konkretnej sprawie. Przykładowo inaczej ocenia się palenie papierosów przez pracownika firmy rachunkowej, a inaczej przez obsługę stacji benzynowej.
Powszechnie przyjmuje się, że do podstawowych obowiązków pracowniczych zalicza się katalog wymogów z art. 100 k.p. oraz te zawarte w angażu. Ciężkie ich naruszenie ma miejsce wtedy, gdy w związku z zachowaniem (działaniem lub zaniechaniem) podwładnego można mu przypisać winę umyślną lub rażące niedbalstwo (wyrok SN z 21 lipca 1999 r., I PKN 169/99).
Rozwiązanie angażu bez wymówienia z winy pracownika wymaga uwzględnienia pobudek jego działania (wyrok SN z 22 września 2000 r., I PKN 37/00). W oświadczeniu o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia z przyczyn zawinionych przez pracownika szef podaje powód uzasadniający rozstanie w tym trybie. Ma on być określony w sposób, który jednoznacznie wskazuje, na czym w opinii szefa polega wina podwładnego (wyrok SN z 14 grudnia 1999 r., I PKN 444/99).
Rozwiązanie angażu bez wymówienia z winy pracownika nie może nastąpić po miesiącu od uzyskania przez szefa wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozstanie. W odróżnieniu od przewidzianego w art. 38 k.p. wymogu związkowej konsultacji zamiaru wymówienia tylko do bezterminowego angażu przy dyscyplinarnym zwolnieniu niezbędna jest opinia organizacji o chęci rozwiązania każdego rodzaju umowy o pracę (także wszystkie terminowe kontrakty).
