Podatek od nieruchomości dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą jest ustalany na podstawie samoobliczenia, więc to na podatniku spoczywa obowiązek prawidłowego określenia podstawy opodatkowania i kwoty podatku.
Podanie danych tylko dobrowolnie
Jest to możliwe, gdy podatnik ustala podstawę opodatkowania na podstawie własnych ksiąg podatkowych i wynikających z nich zapisów. Nie jest natomiast możliwe, gdy podatnik miałby ustalać podstawę opodatkowania na podstawie ksiąg podatkowych innego podmiotu.
Właściciel nie ma uprawnień organu podatkowego. Jego pozycja prawna wobec dzierżawcy jest pozycją równoprawnego podmiotu, który nie ma administracyjnych instrumentów wymuszenia podania mu potrzebnych informacji, a dzierżawca, podając nawet świadomie fałszywą odpowiedź, nie ponosi za to odpowiedzialności karnej. W skrajnej sytuacji dzierżawca mógłby poinformować właściciela, że wartość budowli dla potrzeb amortyzacji wynosi np. 1 złoty i właściciel nie miałby żadnej możliwości zakwestionować tej wartości ani ustalić jej w innej wysokości.
Gdyby nawet dzierżawca udzielił właścicielowi informacji o faktycznie przyjętej przez siebie wartości budowli dla potrzeb amortyzacji, to właściciel nie ma żadnej możliwości, aby zweryfikować poprawność obliczenia tej wartości. Trzeba zauważyć, że upol nakazuje przyjąć za podstawę opodatkowania wartość budowli ustaloną na podstawie przepisów o amortyzacji środków trwałych, a więc w zgodzie z tymi przepisami.
Proces ustalania wartości środków trwałych, szczególnie tych nietypowych czy będących wynikiem skomplikowanego procesu inwestycyjnego, jest procesem bardzo trudnym i wymaga wzięcia pod uwagę bardzo wielu elementów (np. rozstrzygnięcia jakie wydatki wchodzą do wartości początkowej a jakie nie, w jaki sposób ustalić wartość wydatków ponoszonych w walutach obcych, itp.).
