§ 1 k.p. jest więc zrekompensowanie pracownikowi wydatków zwiększonych właśnie dlatego, że wykonuje zadanie poza swoim miejscem pracy. Natomiast zapis pozwalający przełożonemu na swobodną zmianę miejsca pracy pracownika w istocie pozbawiałby go tej rekompensaty.
Przykład
Pan Krzysztof był zatrudniony na podstawie umowy o pracę. W jego angażu zawarto zapis, według którego w przypadkach uzasadnionych potrzebami pracodawcy, firma mogła skierować go do pracy w innym miejscu niż siedziba pracodawcy.
Pan Krzysztof świadczył pracę zarówno w siedzibie pracodawcy, jak i wielokrotnie w innych miejscowościach na terenie całego kraju, a także poza jego granicami. Z tytułu wykonywania obowiązków poza siedzibą pracodawcy, zakład zapewniał mu bezpłatne zakwaterowanie oraz zwrot kosztów podróży, ale nie wypłacał należności z tytułu diet.
Po rozwiązaniu umowy o pracę pan Krzysztof zażądał ich zapłaty. Pracodawca odmówił wskazując na zapis w umowie o pracę i podnosząc, że ponieważ nie był on w podróży służbowej, to dieta mu nie przysługuje.
Pan Krzysztof wystąpił jednak z pozwem do sądu pracy, żądając zasądzenia kwoty odpowiadającej wysokości diet. Sąd uwzględnił jego żądanie uznając, że zapis umowny zawierający bezwarunkową zgodę pracownika na czasową zmianę miejsca pracy w przypadkach uzasadnionych potrzebami pracodawcy jak mniej korzystny dla pracownika niż przepisy prawa pracy i z tego powodu jest nieważny.
