Ograniczenie odpowiedzialności
Warto zwrócić uwagę na pewne ograniczenie skutku art. 8 prawa wekslowego, które podkreślono w orzecznictwie. Otóż Sąd Najwyższy w wyroku z 4 grudnia 1998 r. (II CKN 60/98, OSNC z 1999 r. z. 7-8/126) wskazał, że według art. 8 prawa wekslowego, rzekomy pełnomocnik – tj. ten, kto złożył podpis na wekslu w cudzym imieniu lub jako organ osoby prawnej, nie mając do tego umocowania – sam odpowiada wekslowo, zgodnie z treścią złożonego oświadczenia woli, chyba że jego kontrahent wiedział o braku umocowania.
Tak więc, np. jeśli jeden z członków zarządu spółki akcyjnej podpisał w imieniu tej spółki weksle na kwotę 50 tys. zł, mimo że do zaciągania zobowiązań w imieniu tej spółki musiały wspólnie działać dwie osoby, to wówczas odpowiada on swoim majątkiem osobistym za zapłatę tych weksli, chyba że zdoła udowodnić, iż osoba, której wręczono weksle, wiedziała, że nie ma on prawa do samodzielnego zaciągania takich zobowiązań.
Podobnie wypowiadał się SN w wyroku z 19 czerwca 2008 r. (V CSK 48/08), podnosząc, że ochroną przewidzianą w art. 8 prawa wekslowego nie jest objęty kontrahent rzekomego przedstawiciela, który wiedział o braku umocowania. Jest to rozwiązanie analogiczne do przyjętego w art. 39 § 1 i art. 103 § 3 k.c.
Uwaga!
Przy czym dla ustalania wiedzy odbiorcy weksla, odnośnie braku umocowania danej osoby podpisanej na wekslu do reprezentowania osoby prawnej, decydujące znaczenie ma chwila przyjęcia weksla.
Zatem w przypadku weksli in blanco decydująca będzie wiedza w chwili przyjęcia podpisanego blankietu wekslowego (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 5 lutego 1998 r. III CKN 342/97, OSNC z 1998 r. z. 9, poz. 141).
Przy spółce cywilnej
W niektórych sytuacjach ustalenie przez osobę odbierającą weksel, czy jest on podpisany przez osobę odpowiednio umocowaną do działania, może być kłopotliwe. Jest tak zwłaszcza w przypadku weksli wystawianych w imieniu spółek cywilnych.
Uwaga!
W myśl art. 865 i 866 k.c. każdy ze wspólników jest bowiem zarazem uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki.
Przy czym każdy wspólnik może samodzielnie, bez uprzedniej zgody pozostałych, podejmować działania, które nie przekraczają zakresu zwykłych czynności spółki i w tym samym zakresie reprezentować spółkę w stosunkach zewnętrznych, jeżeli co innego nie wynika z treści umowy spółki. Decydujące znaczenie więc mają tu postanowienia umowy spółki, a dopiero w razie ich braku stosuje się zapisy kodeksowe.
Oznacza to, że do podejmowania działań, które nie wykraczają poza zakres zwykłych czynności spółki, wspólnik nie musi posiadać żadnego szczególnego upoważnienia innych wspólników. Natomiast do zrealizowania działań przekraczających zakres zwykłych czynności spółki konieczna jest zgoda wszystkich wspólników danej spółki, jeżeli nie uregulowano tego inaczej w umowie spółki.
Dlatego też, jeżeli jeden ze wspólników spółki cywilnej wystawił weksel własny w imieniu spółki, a działanie takie stanowi czynność prawną przekraczającą zakres udzielonego mu umocowania (art. 866 k.c.), to należy przyjąć, że wspólnik taki może odpowiadać wekslowo na podstawie przepisu art. 8 prawa wekslowego (tak także wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z 31 maja 1994 r. (I ACr 342/94, OSA 1994/10/51)).
Autor jest sędzią Sądu Okręgowego w Kielcach