Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
Tak nakazuje art. 77[sup]5[/sup] § 1 kodeksu pracy. Wspomniane należności to diety oraz zwrot kosztów: przejazdów, noclegów, dojazdów środkami komunikacji miejscowej i innych udokumentowanych wydatków określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
Wysokość diety generalnie jest uzależniona od czasu podróży służbowej. Ten liczy się od rozpoczęcia delegacji, czyli od wyjazdu aż do zakończenia, czyli przyjazdu do miejscowości wskazanej przez pracodawcę w poleceniu wyjazdu służbowego. Czas pobytu pracownika w delegacji obejmuje czas pobytu w miejscowości, w której jest odbywana podróż służbowa, jak i czas przemieszczania się środkami transportu (do tej miejscowości i z powrotem). Dieta ma pokryć zwiększone koszty wyżywienia pracownika w czasie podróży.
W związku z tym świadczenie to nie przysługuje, jeżeli pracownikowi zapewniono bezpłatne całodzienne wyżywienie lub miejscem podróży jest miejscowość, w której pracownik ma stałe lub czasowe miejsce zamieszkania.
[b]Sąd Najwyższy w wyroku z 11 października 2005 r. (I PK 67/05)[/b] wyjaśnił, że miejscowość, w której pracodawca udostępnił pracownikowi nieodpłatnie lokal mieszkalny i w której pracownik faktycznie przebywał, choćby bez zamiaru stałego tam pobytu, bez względu na dopełnienie obowiązku meldunkowego, jest miejscowością czasowego pobytu pracownika.
