Nie będzie nadgodzin w delegacji

[srodtytul]Nie poza grafikiem[/srodtytul]

Co prawda prawo stanowi wyraźnie, jak kształtuje się maksymalna tygodniowa i dzienna norma czasu pracy, a wszelkie jej przekroczenie (mówimy o pełnym etacie i zwykłym systemie czasu pracy) trzeba kwalifikować jako godziny nadliczbowe, to jednak inaczej należy ocenić przypadek czytelnika.

Zgodnie z art. 129 § 1 k.p. czas pracy nie może przekraczać ośmiu godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, który nie może przekroczyć czterech miesięcy. Oznacza to np., że dziewiąta godzina w dobie i średnio 41. godzina pracy w tygodniu pracownika zatrudnionego na cały etat w podstawowym systemie czasu pracy są dla niego nadgodzinami. A to rodzi ważkie prawne konsekwencje, bowiem można domagać się od szefa dodatkowego wynagrodzenia.

Trzeba jednak podkreślić, że czas pracy stanowi kategorię, która ma dwojakie znaczenie. Jest bowiem zarówno miernikiem pozostawania w dyspozycji pracodawcy, jak i miarą zakresu świadczenia pracy decydującą o uprawnieniu do wynagrodzenia i innych świadczeń. Zgodnie z art. 128 k.p. czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy.

Warto przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 80 k.p. wynagrodzenie przysługuje w zasadzie tylko za zadania wykonane, a za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy tak stanowią.

Podróż służbowa jest formą szeroko rozumianego pozostawania w dyspozycji, lecz nie wymaga ona fizycznej obecności w firmie lub innym miejscu, które jest wyznaczone do wykonywania pracy. Co za tym idzie, nie przysługuje też wynagrodzenie za godziny nadliczbowe.