Drugi rodzaj pomieszczeń to te biurowe. Są one miejscem pracy dla ok. 30 proc. ogólnej liczby zatrudnionych we wszystkich sektorach działalności publicznej i prywatnej. Są oni poddawani działaniu wielu szkodliwych czynników, zwykle o niskich wartościach, ale przez długi czas. Ich skumulowanie się może prowadzić do tzw. zespołu chorego budynku (sick building syndrome – SBS), który objawia się m.in. zmęczeniem, uczuciem duszności, bólami i zawrotami głowy, drażliwością, obniżeniem zdolności koncentracji, zmianami skórnymi, podrażnieniem błon śluzowych oczu i górnych dróg oddechowych oraz ich częstymi nieżytami. SBS występuje zwykle w nowych domach, ale może też się pojawić w starych modernizowanych obiektach bez wentylacji, gdzie wstawia się meble mogące emitować formaldehyd.
W pomieszczeniach biurowych nie przeprowadza się systematycznych pomiarów poziomu czynników szkodliwych oraz innych parametrów miejsca pracy. Do niedawna nie istniały nawet spójne zasady oceny parametrów środowiska pracy w pomieszczeniach biurowych. Dopiero kilka lat temu opracowano je w Centralnym Instytucie Ochrony Pracy – Państwowym Instytucie Badawczym. Jest to projekt nr PCZ 15-21 „System kształtowania jakości powietrza w budynkach biurowych” dofinansowany przez Komitet Badań Naukowych i Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej.
[b]Jakość powietrza w pomieszczeniach biurowych jest zależna od temperatury, wilgotności, prędkości i kierunku ruchu powietrza oraz stężenia dwutlenku węgla.[/b] Jeśli zła wentylacja powoduje nieprawidłowy rozdział powietrza w pomieszczeniu, mogą powstać tam tzw. obszary nieruchomego powietrza, w których dochodzi do kumulowania się stężeń szkodliwych substancji chemicznych, np. emitowanych z mebli i wykładzin lub namnażania się zarodników grzybów. Przy niskiej wilgotności powietrza może dochodzić do wyładowań elektryczności statycznej, co nawet bywa przyczyną wypadków przy pracy.
Zgodnie z rozporządzeniem temperatura w pomieszczeniach biurowych nie może być niższa niż 18°C. Z kolei[link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=47E3158030F52D782742D4801E3E3531?id=166033] rozporządzenie ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DzU nr 75, poz. 690 ze zm.) [/link]oraz norma PN-78/B-03421 „Wentylacja i klimatyzacja. Parametry obliczeniowe powietrza wewnętrznego w pomieszczeniach przeznaczonych do stałego przebywania ludzi”, podaje zalecane wartości temperatury, wilgotności i prędkości powietrza w pomieszczeniach biurowych. Natomiast stężenie dwutlenku węgla jest dobrym wskaźnikiem emisji produktów wydzielania biologicznego człowieka, może więc to być także istotny wskaźnik do klasyfikacji jakości powietrza w pomieszczeniach, w których nie wolno palić tytoniu i zanieczyszczenie jest wynikiem ludzkiego metabolizmu (norma PN-EN 13779:2008).
Wymagania co do rodzaju wentylacji będą inne dla każdego rodzaju budynku – zależnie od jego przeznaczenia, funkcji, charakteru wykonywanej tam pracy itp. W zależności od wymagań dotyczących jakości powietrza w pomieszczeniach stosuje się odpowiedni system wentylacyjny zapewniający właściwą wymianę powietrza. Liczba jego wymian liczona jest różnie, np. w pomieszczeniach, gdzie stale przebywają ludzie, przyjmuje się 1 m szesc /h.os., a tam, gdzie ludzi zwykle nie ma, np. w magazynach – jest to 1 mkw/h.
