Czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy. Tak wynika z art. 128 § 1 [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=76037]kodeksu pracy[/link]. Pozostawanie w dyspozycji oznacza obecność w zakładzie pracy lub innym miejscu wskazanym przez pracodawcę w celu wykonywania pracy.
Okres pozostawania w dyspozycji szefa rozpoczyna się z chwilą stawienia się podwładnego w zakładzie pracy lub innym miejscu wyznaczonym do świadczenia pracy, a kończy z upływem dniówki lub wyjątkowo później – w momencie zaprzestania wykonywania dodatkowych czynności zleconych przez przełożonego. W czasie dojazdu do miejsca wykonywania pracy i czasie powrotu z pracy pracownik nie pozostaje w dyspozycji pracodawcy. Czasu tego nie należy więc wliczać do czasu pracy.
Jeżeli jednak z natury pracy wynika konieczność wykonywania jej w różnych miejscach, sytuacja przedstawia się inaczej. Chodzi tu przede wszystkim o pracowników, którzy mają ruchome miejsce pracy, czyli akwizytorów, handlowców, pracowników innych zawodów, których zadania związane są z kontaktami z klientem lub pracą w terenie. Przyjmuje się, że w przypadku pracowników stale wykonujących pracę poza zakładem pracy do czasu pracy wlicza się wszelkie przejazdy z miejsca zakwaterowania do miejsca pracy i z powrotem, ponieważ w ich trakcie pracownicy pozostają w dyspozycji zakładu pracy [b](por. wyrok Sądu Najwyższego z 27 maja 1978, I PR 31/78). [/b]
W przypadku zaś pracowników, którzy zobowiązani są do stawiania się w zakładzie przed rozpoczęciem przejazdu do miejsca wykonywania pracy, do czasu pracy wlicza się czas przemieszczania się z siedziby pracodawcy do miejsca wykonywania czynności i z powrotem oraz czas podróży pomiędzy miejscami wykonywania zadań. Wynika to z faktu, że konieczność poruszania się stanowi nierozłączny element sposobu wykonywania pracy.
[b]Do czasu pracy nie wlicza się wówczas czasu dojazdu do zakładu, lecz jedynie czas przejazdu do miejsca wykonania pracy (por. wyrok SN z 30 września 1976 r., I PR 115/76, wyrok SN z 4 lipca 1978 r., I PR 45/78, uchwała SN z 15 sierpnia 1980 r., I PZP23/80).[/b]Autorka jest aplikantką adwokacką, pracownikiem Kancelarii Radców Prawnych i Adwokatów Nowakowski i Wspólnicy sp. j.
