Blef negocjacyjny też ma swoje granice

Naruszenie tych zasad uzasadnia przyznanie odszkodowania wyrównującego szkodę powstałą przez to, że zamierzona umowa nie doszła do skutku. Taki wniosek płynie [b]z wyroku warszawskiego Sądu Apelacyjnego z 13 listopada (sygn. I ACa 669/08)[/b], który utrzymał podobne rozstrzygnięcie I instancji. Wyrok jest prawomocny i ostateczny. Jest też jednym z nielicznych dotyczących tej tematyki.

W takich wypadach należy się odszkodowanie za winę w kontraktowaniu na podstawie art. 72 § 2 [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=70928]kodeksu cywilnego[/link] (por. ramka) w granicach tzw. ujemnego interesu umowy. A więc odszkodowanie ograniczone jest tylko w ten sposób, że poszkodowany nie może dochodzić zapłaty wartości zysku, jaki osiągnąłby, gdyby umowa została wykonana (a więc pełnych utraconych korzyści).

[srodtytul]Ogródek na wyłączność[/srodtytul]

Taka też była prawna podstawa żądania odszkodowania, z jakim wystąpiła sp. z o.o. Moon, właścicielka prestiżowej restauracji (tzw. wizerunkowej) w Warszawie, domagając się od grupy Żywiec SA odszkodowania za nielojalne prowadzenia negocjacji dotyczących udzielenia temu producentowi piwa wyłączności na jego sprzedaż i reklamę w tym lokalu.

Do Mariusza D., prezesa Moon (który reprezentował jednocześnie drugą spółkę z podobnym lokalem, ale w tamtym wypadku się dogadano), zgłosili się dwaj przedstawiciele Żywca, którzy przez trzy miesiące wynegocjowali kontrakt o współpracy. Restauracje zapewniały wyłączność na sprzedaż piwa, a jego producent materiały reklamowe, sprzęt do dystrybucji, samo piwo oraz wynagrodzenie 200 tys. zł, w kilku ratach, za trzyletni kontrakt.

Jedna kwestia była trudniejsza – mianowicie restauracja miała obawy, czy zdoła sprzedać odpowiednie ilości piwa, a takie progi w tego rodzaju kontraktach zwykle się zapisuje. W wynegocjowanym projekcie umowy zapisano, że nawet jeśli wymagany pułap nie zostanie osiągnięty, umowa będzie przedłużona na następny rok – bez dodatkowego wynagrodzenia dla restauracji.

[srodtytul]Negocjacje czy zwodzenie?[/srodtytul]

W tej sytuacji Moon rozwiązała podobny, ale mniej korzystny kontrakt z Carlsbergiem, zamontowała sprzęt Żywca (nalewaki, stoliki itp.) i rozpoczęła sprzedaż jego piwa. Żywiec jednak umowy o współpracy nie podpisał. Jego przedstawiciel, który miał dostarczyć podpisaną umowę, najpierw opowiadał, że ma wesele i podróż poślubną, potem, że musi przesłać umowę do Bielska-Białej, następnie, że są trudności z zebraniem części zarządu. Później zaproponował (ponoć z powodu przekroczenia wydatków na reklamę) przesunięcie podpisania umowy na początek następnego roku (za dodatkową opłatą, na co restauracja się zgodziła), w styczniu jednak zakomunikował, że umowa nie będzie podpisana ze względu na małą sprzedaż piwa w tej restauracji.

Po jakimś czasie zdemontowano sprzęt Żywca, a restauracja wróciła do mniej korzystnej umowy z Carlsbergiem, a od Żywca zażądała odszkodowania.

Żywiec bronił się, twierdząc, że owi negocjatorzy nie byli jego pracownikami, ale jednej ze spółek córek. Do negocjacji można zaś podchodzić na dwa sposoby: mogą prowadzić do umowy, ale też służyć wynegocjowaniu jej warunków (zbliżenia stanowisk). Dopiero w drugim etapie zapada decyzja, czy umowa jest podpisywana, czy nie. Tak było w tym wypadku, jednak warunek odpowiedniej wielkości sprzedaży (co ma gwarantować jakość piwa) był tak ważny, że bez jego spełnienia nie było podstaw do finalizowania kontraktu.

[srodtytul]Należy się odszkodowanie[/srodtytul]