Przepisy rozszerzyły krąg osób niepełnosprawnych, na które pracodawca może otrzymać zwrot kosztów dostosowania pomieszczeń zakładu pracy do ich potrzeb, adaptacji/zakupu sprzętu lub urządzeń ułatwiających wykonywanie pracy albo funkcjonowanie inwalidów w zakładzie. Obecnie zwrot przysługuje na wszystkich niepełnosprawnych pracujących w firmie, a nie tylko osób, które stały się niepełnosprawne w trakcie zatrudnienia.
Na szkolenia
Do końca grudnia 2014 r. przepisy określały, że pracodawca mógł uzyskać z PFRON jedynie to, co wydał na zatrudnienie osób pomagających niepełnosprawnym w pracy przy komunikowaniu się z otoczeniem czy wykonywaniu czynności trudnych. Od 2015 r. może liczyć dodatkowo na zwrot kosztów szkolenia osoby pomagającej niepełnosprawnemu pracownikowi w tych czynnościach. Jest to 100 proc. kosztów szkolenia, ale nie więcej niż równowartość kwoty najniższego wynagrodzenia, czyli pensji minimalnej obowiązującej w grudniu poprzedniego roku. Od stycznia 2015 r. jest to nie więcej niż 1680 zł (art. 2 pkt 1 ustawy o rehabilitacji).
Do końca 2014 r. (na wniosek pracodawcy) poniesione koszty szkolenia zatrudnionych osób niepełnosprawnych PFRON mógł zrefundować do 80 proc. ich wartości, ale nie więcej niż do dwukrotności przeciętnego wynagrodzenia na osobę. Uwzględniając wymogi rozporządzenia unijnego, nowelizacja ustawy o rehabilitacji obniżyła intensywność tej pomocy do 70 proc.
Doszła adaptacja
Po zmianach prowadzący zakład pracy chronionej (zpchr) może odzyskać koszty budowy lub przebudowy związanej z modernizacją obiektów i pomieszczeń zakładu. Do końca grudnia wsparcie obejmowało tylko budowę lub rozbudowę.
Płacą teatry i muzea
Nadal też – zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji – pracodawca zatrudniający co najmniej 25 osób w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy musi co miesiąc dokonywać wpłat na PFRON. Nie zaszły tu żadne zmiany. Wymóg ten dotyczy więc także państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych, jeśli nie osiągają wskaźnika zatrudnienia niepełnosprawnych w wysokości 6 proc. (art. 21 ust. 2a ustawy o rehabilitacji). Pierwotnie regulacja ta miała obowiązywać tylko do 1 stycznia 2015 r., ale jej nie uchylono.