Przyczyny dyskryminacji pracowników w orzecznictwie Sądu Najwyższego

Tak uznał SN w wyroku z 2 października 2012 r. (II PK 82/12). Podkreślił, że wymieniony w art. 183a k.p. katalog przyczyn dyskryminacyjnych jest otwarty. I wolno go uzupełnić, ale wyłącznie o inne cechy (właściwości, przymioty) osobiste, takie jak np. światopogląd, nosicielstwo wirusa HIV, wygląd, jeżeli w określonych okolicznościach może być uznany za przyczynę różnicowania pracowników stanowiącego przejaw dyskryminacji w postaci molestowania (por. wyrok SN z 4 października 2007 r., I PK 24/07).

SN wskazał, że zasada niedyskryminacji jest kwalifikowaną postacią nierównego traktowania pracowników. Oznacza nieusprawiedliwione obiektywnymi powodami gorsze traktowanie pracownika ze względu na cechy niezwiązane z wykonywaną pracą lub właściwości dotyczące go osobiście, a tylko przykładowo wymienione w art. 18

3a

§ 1 k.p., bądź ze względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Jednakowe prace

Nie stanowi więc dyskryminacji nierówność, która nie jest podyktowana przyczynami uznanymi za dyskryminujące, nawet jeżeli pracodawcy można przypisać naruszenie zasady równego traktowania (równych praw) pracowników, określonej w art. 11

2

k.p.

Nawet zróżnicowanie wynagrodzenia osób zatrudnionych na takim samym stanowisku nie musi mieć zawsze dyskryminacyjnego charakteru. Ten ciekawy wniosek wynika z

wyroku SN z 7 marca 2012 r. (II PK 161/11)

. SN podkreślił w nim, że prace tożsame pod względem rodzaju i kwalifikacji wymaganych do ich wykonywania na tych samych stanowiskach funkcjonujących u pracodawcy mogą się różnić co do ilości i jakości. A wówczas nie są one pracami jednakowymi w rozumieniu art. 18

3c