- pracownikowi, któremu zapewniono bezpłatne całodzienne wyżywienie,
- za czas delegowania do miejscowości pobytu stałego lub czasowego pracownika,
- pracownikowi, który w trakcie trwającej ponad dziesięć dni podróży służbowej przyjechał w dniu wolnym od pracy do miejscowości pobytu stałego lub czasowego środkiem transportu określonym przez pracodawcę i na jego koszt – za ten dzień. [/ramka]
Jeśli oprócz zapewnienia całodziennego wyżywienia pracownikowi jest wypłacana dieta (która według przepisów rozporządzenia w sprawie krajowych podroży służbowych w takiej sytuacji nie przysługuje), to jest ona przychodem pracownika i podlega opodatkowaniu. Aby pracodawca mógł zaliczyć taką dietę do kosztów uzyskania przychodów, musi być zobowiązany do jej poniesienia na podstawie wewnętrznych regulacji.
Gdy pracodawca zwraca poniesione przez pracownika koszty wyżywienia ponad wartość należnej diety, to – zdaniem organów podatkowych – nadwyżka nie korzysta ze zwolnienia (tak np. [b]interpretacja Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu z 10 września 2004 r., ZD/423-237/04)[/b]. Natomiast gdy zapewnia bezpłatnie pracownikowi całodzienne wyżywienie (bezpośrednio je finansuje), to wartość wyżywienia nie jest dla pracownika przychodem, nawet jeżeli kwota za całodzienne wyżywienie jest wyższa od należnej diety (por. [b]interpretacja Izby Skarbowej w Warszawie z 26 stycznia 2009 r., IPPB2/415-1513/08-2/AK)[/b].
Koszt wyżywienia pracownika w podróży jest w całości kosztem uzyskania przychodów pracodawcy (tak [b]interpretacje Opolskiego Urzędu Skarbowego z 11 maja 2007 r., PD/423-9/MM/07; Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Sosnowcu z 26 kwietnia 2005 r., PSUS/PBOI/423/33/P2/05/AG[/b]).