W KSR nr 6 uszczegółowiono zasady tworzenia, rozliczania i prezentacji rezerw na koszty oraz RMKB w sprawozdaniach finansowych, a także zawarto ich definicję. W szczególności z kategorii RMKB wyłączono zobowiązania wynikające z przyjętych przez jednostkę niezafakturowanych dostaw i usług, zaliczając je do zobowiązań z tytułu dostaw i usług, nawet gdy są to kwoty ustalone szacunkowo.
Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury albo innego dowodu, z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako kosztów rezerw albo RMKB. Tym samym zarówno rezerwy na koszty, jak i RMKB nie są kosztami uzyskania przychodów.
Ustawa o CIT nie zawiera definicji rezerw i RMKB, lecz odwołuje się do kategorii określonych w ustawie o rachunkowości. Stąd rachunkowa kwalifikacja ujmowanych w ewidencji kosztów do kosztów poniesionych, rezerw na koszty lub RMKB ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowości ich rozliczeń na gruncie CIT.
W przypadku kosztów, których dotyczy KSR nr 6, brak faktury czy rachunku w dacie zamykania ksiąg rachunkowych nie dyskwalifikuje ich jako kosztów podatkowych, bo zgodnie z ustawą o rachunkowości są one ujmowane w księgach rachunkowych jako wiarygodny szacunek na podstawie wewnętrznego dowodu księgowego.
Innymi słowy stosowanie KSR nr 6 powoduje, że przyjęte niefakturowane dostawy i usługi, które można by zaliczać do zobowiązań z tytułu dostaw i usług, w świetle art. 15 ust. 4e ustawy o CIT mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodów we wcześniejszym okresie niż w przypadku ich kwalifikacji jako RMKB (jak to wynikało z zasad rachunkowości obowiązujących przed dniem wprowadzenia KSR nr 6). Warto zatem rozważyć stosowanie KSR nr 6.
Należy przy tym pamiętać, że opisany sposób rozliczenia kosztów podatkowych może mieć zastosowanie tylko u tych podatników, którzy wdrożyli standard do polityki rachunkowości (sam standard obowiązuje od 14 października 2008).
