ZUS: Zwrot nadpłaconych składek bezpośrednio dla ubezpieczonego

Aby nikt nie miał wątpliwości, że tak jest, do ustawy o sus od maja 2008 r. dodano art. 24 ust. 6f. Stanowi on samodzielną podstawę żądania zwrotu nadpłaty składek przez ubezpieczonego. Ponieważ nie odsyła do odpowiedniego stosowania art. 24 ust. 6a mówiącego o zarachowaniu nadpłaty składkowej na poczet innych zaległości wobec ZUS, to okoliczność, czy były płatnik ma zaległość w opłatach do ZUS, czy nie, jest obojętna.

Gdyby tak nie było, prowadziłoby to do sytuacji, w której ubezpieczony – pracownik płatnika odpowiadałby za dług samego zobowiązanego, czyli swojego szefa (czyli za cudzy dług). Odpowiedzialność osób trzecich za długi samego płatnika możliwa jest wyłącznie według zasad określonych w przepisach ordynacji podatkowej, do których odsyła art. 31 ustawy o sus.

Siedem dni na reakcję

Nienależnie opłacone składki przez płatnika za ubezpieczonego (w części finansowanej przez zatrudnionego) trafią na jego konto bez względu na wysokość nadwyżki. Tutaj bowiem nie stosuje się art. 24 ust. 6b, który obejmuje jedynie płatnika ubiegającego się o  zwrot nadpłaconych pieniędzy.

Przesądza on, że jeśli nadwyżka jest mniejsza niż 38 zł (5 proc. najniższego wynagrodzenia, czyli 5 proc. z 760 zł), płatnik nie dostanie gotówki na konto, nawet jeśli nie zalega z żadnymi daninami do ZUS. Pracownik jest w lepszej sytuacji – bez względu na sumę nadwyżki otrzyma pieniądze. Musi jednak działać szybko.

Ubezpieczony – powiadomiony z urzędu przez ZUS o nadpłaconych składkach – może złożyć wniosek o ich zwrot, ale nie później niż w ciągu siedmiu dni od otrzymania zawiadomienia (art. 24 ust. 6c ustawy o sus). Na oddanie pieniędzy ubezpieczonemu organ rentowy ma 30 dni od wpływu wniosku.

Jeśli nie zwróci ich w tym czasie, uprawniony otrzyma je powiększone o odsetki za zwłokę (liczone jak od zaległości podatkowych od dnia złożenia wniosku o zwrot przez zainteresowanego). Tak stanowi art. 24 ust. 6e ustawy o sus.