Każdy pracodawca musi wiedzieć o tym, że w sytuacjach określonych przez przepisy prawa pracy musi zatrudnionych dodatkowo wynagrodzić. Dziś o tym przypominamy.
[srodtytul]Gdy zlecenie po godzinach ...[/srodtytul]
Prawo do dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych powstaje w wyniku przekroczenia przez pracownika wymiaru czasu pracy – normy dobowej lub okresowej. Ta pierwsza łącznie z nadgodzinami nie powinna naruszać prawa do odpoczynku. Natomiast tygodniowy czas pracy łącznie z nadgodzinami nie może przekraczać przeciętnie 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym. Liczba godzin nadliczbowych nie może przekroczyć dla poszczególnego pracownika 150 godzin w roku kalendarzowym. Pracodawca, w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy albo w umowie o pracę, jeżeli nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie musi mieć regulaminu pracy, może podnieść ten limit – jednak nie więcej niż do 376 godzin.
Tu uwaga! Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy nabywają prawo do dodatku dopiero po przekroczeniu ośmiu godzin pracy lub później, gdy z rozkładu czasu pracy danego pracownika wynika dłuższy wymiar czasu pracy danego dnia. Mogą nabyć je po przekroczeniu właściwego w danym dniu wymiaru czasu, przed upływem ośmiu godzin pracy tylko wtedy, gdy tak postanowią w umowie.
Wysokość dodatku ustala się w oparciu o wynagrodzenie wynikające z kategorii osobistego zaszeregowania pracownika określone stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagrodzenia – podstawą taką jest 60 proc. wynagrodzenia i wynosi: