Tak wynika z interpretacji Izby Skarbowej w Katowicach z 17 września 2015 r. (IBPB-1-2/4510-262/15/KP).
Wnioskodawca wykupił polisę ubezpieczeniową na zabezpieczenie spłaty należności, jakie mu przysługują względem kontrahentów tytułem dostawy towarów i świadczenia usług. Ochrona wykupioną polisą obejmowała utratę należności wnioskodawcy, jeżeli utrata ta została spowodowana zdarzeniami określonymi jako ryzyko handlowe. W opisie stanu faktycznego wniosku o interpretację zostały przytoczone wybrane przepisy polisy ubezpieczeniowej i ogólnych warunków umów, stanowiących załącznik do polisy, które m.in. zawierały enumeratywny katalog dostaw objęty ochroną ubezpieczeniową oraz regulowały wysokość odszkodowania od ubezpieczyciela. Zgodnie z ww. postanowieniami umownymi z momentem wypłaty odszkodowania na ubezpieczyciela przechodziły wszelkie roszczenia przysługujące wnioskodawcy od dłużnika w związku z utratą należności, za które wypłacono odszkodowanie (tzw. subrogacja).
Wnioskodawca zapytał organ podatkowy, czy otrzymanie odszkodowania od ubezpieczyciela tytułem spłaty należności handlowych będzie prowadziło do powstania przychodu. W razie udzielenia przez organ podatkowy odpowiedzi twierdzącej wnioskodawca dopytywał, jaką kwotę powinien zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
Z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na rzecz kontrahentów wnioskodawca wykazuje przychód do opodatkowania w momencie, gdy staje się on należny, tj. w momencie wydania rzeczy lub wykonania usługi (nie później niż w dniu wystawienia faktury lub zapłaty należności). W razie niepokrycia należności przez kontrahentów odszkodowanie wypłacone przez ubezpieczyciela stanowi, w ocenie wnioskodawcy, odrębny przychód z tytułu sprzedaży praw majątkowych. W momencie zapłaty odszkodowania dochodzi bowiem do przelewu praw do należności zabezpieczonej polisą. Wnioskodawca argumentował, że przychód ten może być przez niego obniżony o koszt uzyskania przychodu w wysokości ubezpieczonej należności handlowej w kwocie brutto (z należnym podatkiem od towarów i usług).
Organ, nie zgadzając się ze stanowiskiem wnioskodawcy, stwierdził, że wypłatę odszkodowania należy uznać za uregulowanie należności wobec wierzyciela. W związku z tym, że przychód z tytułu należności wobec kontrahentów został już rozpoznany w momencie wykonania dostawy lub wyświadczenia usługi, sama wypłata odszkodowania nie będzie prowadzić do powstania dodatkowego przychodu. W konsekwencji wnioskodawca nie jest upoważniony do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów tytułem otrzymania odszkodowania.
