Tak wynika z pisemnego uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2012 r. (II FPS 2/ 12).
Czego dotyczył spór
Kanwą uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącej kosztów uzyskania przychodów była indywidualna interpretacja podatkowa. Wystąpiła o nią spółka akcyjna zajmująca się kolportażem prasy. W ramach swojej działalności spółka prowadzi saloniki i kioski prasowe. Cześć z nich to odrębne, wolno stojące punkty sprzedaży, których spółka jest właścicielem. Część usytuowana w centrach handlowych, w budynkach użyteczności publicznej, na dworcach PKP, PKS, w portach lotniczych, etc. jest wynajmowana.
Spółka wyjaśniła, że wynajmowane pomieszczenia musi dostosować do standardów swojej działalności. To wiąże się z koniecznością poniesienia określonych wydatków na prace adaptacyjne. Podatniczka zauważyła jednak, że w niektórych przypadkach dana lokalizacja nie spełnia zakładanych celów i generuje straty. Wówczas spółka stara się zakończyć najem w tym miejscu. Umowy najmu nie przewidują jednak możliwości zwrotu przez wynajmującego wydatków poniesionych na ulepszenie przedmiotowych obiektów ani też zwrotu wyposażenia sfinansowanego przez spółkę.
We wniosku podkreślono, że wyposażenie jest przystosowane do danego wynajmowanego pomieszczenia, tzn. jest ono wykonywane pod konkretne wnętrze i pomimo że można je chociaż częściowo zdemontować, to po takim demontażu uzyskane elementy nie nadają się do ponownego wykorzystania. Przystosowanie ich do nowego miejsca jest również nieopłacalne. Spółka takie inwestycje traktuje jako inwestycje w obcym środku trwałym, od których dokonywana jest amortyzacja. W momencie rozwiązania umowy wykreśla środek trwały z ewidencji i dokonuje jego likwidacji.
Podatniczka chciała potwierdzenia, że strata odpowiadająca niezamortyzowanej wartości początkowej inwestycji w obcy środek trwały w postaci wydatków poniesionych na dostosowanie najmowanego lokalu do prowadzonej działalności może być dla niej kosztem uzyskania przychodów.