Niejasne orzeczenie
Kwestia obniżenia podstawy opodatkowania VAT uregulowana jest w art. 90 ust. 1 dyrektywy. Mówi on, że w przypadku anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności lub też w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy, podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie.
W wyroku C-588/10 ETS orzekł, że wymóg uzyskiwania przez podatnika potwierdzenia odbioru faktury korygującej, co do zasady, nie podważa zasad neutralności i proporcjonalności, a więc jest zgodny z powołanym przepisem dyrektywy.
Trybunał zaznaczył jednocześnie, że jeżeli uzyskanie przez podatnika, będącego dostawcą towarów lub usług, tego rodzaju potwierdzenia jest w rozsądnym terminie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, to nie można mu odmówić wykazania przed organami podatkowymi danego państwa członkowskiego przy użyciu innych środków, po pierwsze, że dochował on należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury.
Pierwsza część orzeczenia może być rozczarowaniem dla tych podatników, którzy uważali – moim zdaniem zasadnie – że wymóg uzyskiwania potwierdzeń odbioru jest niezgodny z dyrektywą. Z wyroku wynika jednoznacznie, że podatnicy powinni w dalszym ciągu podejmować działania mające na celu uzyskanie potwierdzenia odbioru faktury korygującej.
Jednocześnie druga część orzeczenia pozwala podatnikom na obniżenie VAT należnego również w przypadkach, gdy uzyskanie takiego potwierdzenia jest w rozsądnym terminie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione. Muszą oni jednak wykazać, że do obniżenia podstawy opodatkowania rzeczywiście doszło, a po drugie, że dochowali należytej staranności celem upewnienia się, że nabywca jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią.
Stanowisko Trybunału może rodzić dwie wątpliwości interpretacyjne: jakie działania powinni podjąć podatnicy, aby dochować wspomnianej przez ETS należytej staranności oraz jaki termin należy uznać za rozsądny.