Odzież robocza to koszt pracodawcy

– Czy firma musi opracować zarządzenie w sprawie wydawania odzieży roboczej pracownikom, czy po prostu może ją wydawać w miarę potrzeb (gdy zniszczy się itd.), nie ustalając, że danej odzieży na konkretnym stanowisku używa się ileś lat? Jakie ma to skutki w podatku u pracownika i pracodawcy oraz w VAT? – pyta czytelnik DF.

Art. 237

8

§ 1 kodeksu pracy mówi, że „pracodawca ustala rodzaje środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, których stosowanie na określonych stanowiskach jest niezbędne w związku z art. 237

6

§ 1 i art. 237

7

oraz przewidywane okresy użytkowania odzieży i obuwia roboczego”.

Ustalenie przewidywanych okresów użytkowania odzieży roboczej nie oznacza jednak, że jeśli zużyje się ona lub zniszczy wcześniej, pracodawca nie będzie mógł wydać nowych ubrań pracownikowi. Wręcz jest to jego obowiązek.

To, że odzież robocza wydawana jest „w miarę potrzeb”, nie stoi też na przeszkodzie, by wydatek na jej zakup pracodawca mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu. Żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (updop) nie uzależnia możliwości uznania wydatków na odzież roboczą za koszt podatkowy od tego, czy pracodawca wydał stosowne „zarządzenie” i trzyma się ustalonych w nim terminów.

Obowiązuje tu ogólna reguła, że kosztem uzyskania przychodu jest koszt poniesiony w celu osiągnięcia przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Wydatki na odzież roboczą dla pracowników niewątpliwie mają związek z działalnością gospodarczą, poza tym konieczność zapewnienia takiej odzieży wynika z przepisów bhp.