Ważne jest to, czy doszło do sprzedaży

Fiskus nie zmienił jednak zdania. Po przeprowadzeniu dodatkowych dowodów wciąż upierał się, że faktury VAT dokumentują fikcyjne czynności. Dotyczą obrotu złomem, którego kontrahent podatnika w rzeczywistości nie zakupił. W konsekwencji nie mógł także przenieść jego własności na następnych odbiorców.

Urząd odwołał się m.in. do zeznań mieszkańców wsi, gdzie mieszkał kontrahent, od którego złom nabywał podatnik. Z ich wyjaśnień wynikało, że na placu sprzedawcy złom pojawiał się sporadycznie, a jeżeli już – to w niewielkich ilościach. Fakt, że w miejscu prowadzenia przez niego działalności nie było złomu, potwierdzili również policjanci, którzy prowadzili śledztwo w sprawie kradzieży linii napowietrznych i sprawdzali posesję sprzedawcy.

Urzędnicy zwrócili również uwagę na okoliczności funkcjonowania jego firmy, a konkretnie brak zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbierania i transportu odpadów, brak ewidencji ilościowej i jakościowej odpadów, kart ewidencji i przekazania odpadu, niewystawianie dokumentów WZ, niezatrudnianie pracowników, brak urządzeń przeładunkowych itd.

Tym razem sąd pierwszej instancji przyznał im rację. Uznał, że materiał dowodowy jest kompletny i daje podstawę do pozbawienia skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktur zakupu złomu.

Rozstrzygnięcie niekorzystne dla podatnika ostatecznie potwierdził NSA. W jego ocenie fiskus miał prawo uznać, że transakcje dokumentowane spornymi fakturami w rzeczywistości się nie zdarzyły. Sąd kasacyjny odniósł się też do argumentu podatnika, że przecież jego kontrahent kupował złom od okolicznych rolników.

Jednak, jak podkreśliła sędzia NSA Danuta Oleś, sam fakt, że kontrahent skarżącego posiadał złom, a nawet nim handlował, nie oznacza, że transakcje nie były fikcyjne. Wyrok jest prawomocny.