Gdy osoba mająca miejsce zamieszkania w Holandii wykonuje umowę o dzieło lub umowę-zlecenie w Polsce, to podlega tu opodatkowaniu, jeżeli dysponuje zwykle stałą placówką w Polsce dla wykonywania swej działalności. Wtedy jej dochody mogą być opodatkowane w Polsce, jednak tylko w takim zakresie, w jakim mogą być przypisane tej stałej placówce (art. 14 ust. 1 konwencji).
Wyjaśnienia pojęcia stałej placówki nie znajdziemy w konwencji. Zostało natomiast zdefiniowane pojęcie zakładu. Zgodnie z art. 5 ust. 1 konwencji jest to stała placówka, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa. Zatem stała placówka to musi być miejsce, które służy do wykonywania wolnego zawodu lub innej samodzielnej działalności. Nierezydent powinien nim móc dysponować. Miejsce to musi się charakteryzować w pewnym stopniu trwałością.
W razie posiadania takiej stałej placówki dochody osoby mającej miejsce zamieszkania w Holandii z tytułu wykonywania umowy-zlecenia bądź o dzieło w Polsce będą opodatkowane na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT, tj. według 20 proc. stawki od przychodów. Na płatniku będą również ciążyły obowiązki związane ze sporządzeniem i przesłaniem informacji IFT-1/IFT-1R oraz deklaracji PIT-8AR.
Jeżeli zleceniobiorca takiej placówki nie ma, to nawet gdy jego działalność odbywa się w Polsce, nie będzie tu opodatkowana. Oczywiście na płatniku będą ciążyć obowiązki dokumentacyjne (IFT-1/IFT-1R). Niezbędne również będzie posiadanie certyfikatu rezydencji zleceniobiorcy.
Niektóre umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania za fakt dysponowania stałą placówką uznają również określony okres przebywania w danym państwie. Przykładem jest konwencja zawarta między Polską a Litwą (DzU z 1995 r. nr 51, poz. 277).
