- Chcemy rozpocząć współpracę z nowym kontrahentem, podjęliśmy negocjacje w sprawie zawarcia umowy. Zleceniobiorca nalega, abyśmy wystawili weksel in blanco. Nigdy wcześniej nie mieliśmy do czynienia z tego typu formą zabezpieczenia umowy i mamy obawy co do jej bezpieczeństwa. Na co powinniśmy zwrócić uwagę, ustalając szczegóły porozumienia? – pyta czytelniczka.
Weksel obliguje jego wystawcę lub trasata do uiszczenia wskazanej w nim kwoty w określonym terminie na rzecz remitenta. Weksel in blanco (inaczej zwany niezupełnym) charakteryzuje się tym, że w momencie wystawienia nie zawiera wszystkich elementów określonych w ustawie z 28 kwietnia 1936 r. – Prawo wekslowe (dalej: prawo wekslowe). Elementy te są różne w zależności od tego, czy mamy do czynienia z wekslem trasowanym czy własnym >patrz tabela.
Już brak jednego z wymienionych w tabeli elementów skutkuje nadaniem wekslowi miana in blanco. Skrajnym przypadkiem jest tzw. weksel goły, czyli czysty blankiet wekslowy, na którym widnieje tylko podpis wystawcy (dłużnika).
Wyeliminować ryzyko
Weksel in blanco jest typem weksla najczęściej stosowanym do zabezpieczania transakcji. Niewątpliwie ułatwia wykonawcy zlecenia ewentualne egzekwowanie należności przed sądem. Ryzyko kradzieży weksla lub nieuczciwości remitenta często budzi u wystawcy obawy przed popełnieniem błędu, który mógłby narazić go na szkodę. Nie da się go w stu procentach wyeliminować, jednak sytuację dłużnika może poprawić precyzyjnie sporządzona umowa wekslowa. Powinna ona zostać skonstruowana w taki sposób, aby możliwie jednoznacznie wskazywać na powiązanie z danym wekslem. W takim celu należy na wekslu wypisać jak najwięcej znanych danych takich, jak: miejsce jego wystawienia, datę wystawienia (nie należy obawiać się jej wpisywania, gdyż zgodnie z art. 70 prawa wekslowego jego przedawnienie następuje po trzech latach od dnia płatności weksla) czy oznaczenie.
W ramach dodatkowego zabezpieczenia można zawrzeć na wekslu