- zrezygnowała z części tego urlopu,
- zmarła (art. 180 § 5 i 7 k.p.).
Jeżeli oboje rodzice lub opiekunowie dziecka są zatrudnieni, z urlopu dodatkowego może skorzystać tylko jedno z nich (art. 1891 k.p.). Nie ma jednak do niego prawa rodzic dziecka, które urodziło się martwe albo zmarło w czasie podstawowej części tego urlopu (art. 1821 § 6 k.p. w zw. z art. 1801 § 1 i 2 k.p.).
Prawo negocjacji
Z brzmienia art. 1821 § 1 k.p. jednoznacznie wynika, że dodatkowego urlopu macierzyńskiego udziela się bezpośrednio po wykorzystaniu jego podstawowego wymiaru. Nie ma jednak przeszkód, aby w drodze indywidualnych ustaleń między pracodawcą a rodzicem wykorzystać go w innym, nieodległym terminie, gdy jest to uzasadnione. Może tak być, gdy np. obecność pracownika jest niezbędna po podstawowym macierzyńskim z uwagi na konieczność wykonania ważnego zadania służbowego (takie stanowisko wynika z poglądów doktryny, m.in. z Komentarza do kodeksu pracy pod red. Kazimierza Jaśkowskiego, Tom I, Komentarz Lex, 9 wyd., Warszawa 2014, str. 665).
Bez weta
Przy udzielaniu urlopów macierzyńskich tydzień urlopu odpowiada siedmiu dniom kalendarzowym (art. 1821 § 7 k.p.). Dodatkowego udziela się jednorazowo albo w dwóch częściach przypadających bezpośrednio jedna po drugiej, w wymiarze tak rozumianego tygodnia lub jego wielokrotności (art. 1821 § 2 k.p.).
Dodatkowego urlopu macierzyńskiego szef udziela na pisemny wniosek pracownika. Co do zasady zatrudniony powinien go złożyć w terminie nie krótszym niż 14 dni przed startem korzystania z tego uprawnienia. Pracodawca musi go wtedy uwzględnić (art. 1821 § 3 k.p.). Jednak art. 1791 k.p. określa drugi termin na złożenie tego wniosku. Dotyczy on rodzica, który od razu chce wnioskować o udzielenie mu wszystkich urlopów związanych z macierzyństwem w ich pełnych wymiarach. Pismo w tej sprawie powinien złożyć w terminie nieprzekraczającym 14 dni po porodzie. Również to podanie jest dla szefa wiążące.
