Nowe zasady wystawiania zaświadczeń o zatrudnieniu przy zawieraniu kolejnych umów między tymi samymi pracodawcą a pracownikiem obowiązują od ponad trzech lat i nadal budzą wątpliwości.
Po każdym angażu
Choć obowiązuje zasada zbiorczego wystawiania świadectwa pracy, szef musi wydać taki dokument zawsze wtedy, gdy podwładny wystąpi z takim wnioskiem. Takie żądanie powinno mieć formę pisemną. Dokument o etatowej aktywności należy wydać pracownikowi w ciągu siedmiu dni od złożenia takiego wniosku.
Przepis nie mówi nic o tym, do kiedy etatowiec może wystąpić o wydanie świadectwa. Oznacza to, że szef musi uwzględnić taki wniosek i wystawić dokument nawet po wielu miesiącach od zakończenia kontraktu. Obejmuje on jednak wyłącznie czas trwania umowy, bez okresu od jej ustania do dnia złożenia wniosku czy wystawienia świadectwa.
Za wszystkie umowy
Jeżeli podwładny nie domaga się świadectwa przed zawarciem kolejnego terminowego angażu, obowiązek jego wystawienia powstaje dopiero wtedy, gdy w dniu zakończenia kontraktu okazuje się, że łączny okres zatrudnienia na mocy wszystkich terminowych umów o pracę trwał 24 miesiące albo dłużej.
Inaczej niż przy świadectwie na żądanie nie wprowadzono odrębnego terminu wystawienia tego dokumentu. Należy zatem uczynić to niezwłocznie, czyli w ostatnim dniu obowiązywania kontraktu. Błędne jest dość popularne przekonanie o tym, że termin ten wynosi siedem dni. Okres ten jest przewidziany tylko dla sytuacji, gdy wydanie świadectwa pracy we właściwym czasie, czyli niezwłocznie, jest niemożliwe (§ 2 rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania, DzU ?nr 60, poz. 282 ze zm.).
