Rozwiązanie umowy za porozumieniem wymaga zgodnego oświadczenia woli obu stron, które ustalają również termin zakończenia współpracy. W istocie jest to więc umowa stron decydujących się na rozwiązanie stosunku pracy.
Porozumienie nie musi mieć formy pisemnej. Jednak do celów dowodowych zawsze lepiej jest, gdy zostanie zawarte na piśmie. Zwykle następuje to przez złożenie pisemnej propozycji przez pracownika i wyrażenie na nią zgody przez pracodawcę.
Mniej sformalizowane
W porozumieniu – oprócz wskazania chęci rozwiązania umowy o pracę – celowe jest też podanie daty, kiedy ma to nastąpić. Można np. wskazać, że zatrudnienie skończy się od konkretnej daty kalendarzowej (np. 1 marca ?2014 r.) lub określić ją bardziej opisowo (np. za dwa tygodnie od dnia podpisania porozumienia). Prawidłowe jest też ustalenie daty bardziej odległej od chwili zawarcia porozumienia, nawet o kilka miesięcy. Tak też wskazywał Sąd Najwyższy w wyroku z 4 listopada 2004 r. ?(I PK 653/03).
Jeśli strony wprost nie określiły daty rozwiązania umowy, przyjmuje się, że dochodzi do tego w dniu zawarcia porozumienia. Podobnie wypowiadał się Sąd Najwyższy w wyroku z 11 stycznia 2001 r. (I PKN 844/00) stwierdzając, że nieokreślenie – choćby dorozumiane – w porozumieniu stron o rozwiązaniu stosunku pracy terminu jego ustania, powoduje (podobnie jak przy zawarciu umowy o pracę – art. 26 k.p.) rozwiązanie tego stosunku ?w dniu zawarcia porozumienia.
Zaznaczyć należy, że zawarcie porozumienia o rozwiązaniu umowy o pracę nie zostało szczegółowo określone w kodeksie pracy. Brak jest też jakichkolwiek wymagań co do jego warunków lub treści. Strony nie mają też obowiązku podawania uzasadnienia zakończenia zatrudnienia. Ponadto przy zastosowaniu rozwiązania umowy za porozumieniem stron pracodawca nie musi konsultować tej czynności ze związkiem zawodowym, co także znacznie ułatwia i przyspiesza rozwiązanie umowy o pracę.