Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z 19 lipca 2012 r. (II PK 312/11).
Stan faktyczny
Pracodawca rozwiązał z pracownikami umowy o pracę bez wypowiedzenia. Jako przyczynę wskazano podjęcie działalności o charakterze konkurencyjnym względem pracodawcy oraz utratę zaufania. Wskazano także, że zachowanie podwładnych przekłada się na wymierne straty finansowe w działaniach prowadzonych przez firmę. Zwolnieni odwołali się od rozwiązania umowy, wnosząc o przywrócenie do pracy.
Rozstrzygnięcie
Zdaniem sądu rejonowego, przyczyny rozwiązania stosunku pracy były za mało konkretne i zbyt ogólne. Sąd okręgowy podzielił tą ocenę. Sprawa trafiła do SN.
SN wskazał, że sam sposób sformułowania przyczyny, nawet lakoniczny, nie przesądza o jej konkretności lub niekonkretności. Analizując skonkretyzowanie przyczyny, sąd powinien brać pod uwagę całokształt materiału dowodowego oraz stan faktyczny, który doprowadził do rozwiązania stosunku pracy. Jeżeli na tej podstawie ustali, że zwolniony rozumiał przyczynę oraz były mu znane okoliczności i zdarzenia będące podstawą rozwiązania umowy, przyczynę należy uznać za należycie skonkretyzowaną (nawet gdy sformułowano ją w sposób lakoniczny).
Robert Stępień,