Możesz obniżyć diety za posiłki za granicą, gdy zapewniasz wikt

Pracodawca pokrywa wszelkie koszty zagranicznego przejazdu, noclegu i wyżywienia. Wielu pracowników traktuje otrzymaną dietę jako dodatkowy zarobek, stąd dochodzi do konfliktów przy rozliczaniu delegacji. Pracownicy wskazując, że nie korzystali z zapewnionych przez szefa posiłków, sprzeciwiają się obniżaniu przyznanej stawki.

Na mocy art. 77

5

§ 1 k.p. pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej uposażenie ustala

rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (DzU z 2002 r. nr 236, poz. 1991 ze zm.)

.

Pracodawca prywatny ma w tym zakresie swobodę. Warunki wypłacania należności za podróż służbową szef określa w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie musi ustalać regulaminu wynagradzania. Gdy pracodawca tego nie uregulował, to zgodnie z art. 77

5

§ 5 k.p. zatrudnionemu przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej według wskazanego rozporządzenia. Konflikty z podwładnymi dotyczą właśnie tych pracodawców, którzy w wewnętrznych regulacjach nie rozstrzygnęli zasad zwrotu należności związanych z podróżą.

Zgodnie z § 5 rozporządzenia zasadą jest, że pracownikowi, który otrzymuje za granicą bezpłatne całodzienne wyżywienie, przysługuje 25 proc. ustalonej diety. Jej wysokość, w zależności od kraju podróży, określa załącznik do rozporządzenia. Często zdarza się, że delegowany ma zapewnioną jedynie część wyżywienia. W takim wypadku przysługuje mu na: śniadanie 15 proc. diety, obiad 30 proc., kolację 30 proc., a na inne wydatki 25 proc. diety. Natomiast ten, kto otrzymuje na obczyźnie ekwiwalent pieniężny na wyżywienie, diety nie dostanie.

Przykładowo dieta przy wyjeździe służbowym do Rosji powinna stanowić równowartość 50 USD. Zakładając, że pracownikowi, któremu firma wykupiła nocleg z wyżywieniem (śniadaniem), pracodawca może obniżyć przysługującą dietę o 15 proc. Zatrudnieni nie zgadzają się z takim postępowaniem. Po powrocie składają oświadczenie, że nie korzystali z oferowanych przez hotel śniadań i żądają wypłaty brakującej części diety. Pomocne w tym wypadku okazuje się dla nich pismo Ministerstwa Finansów nr HZ 2-9843/30/87 z 3 sierpnia 1987 r. Resort stwierdza w nim m.in., że „jeżeli delegowany oświadcza na piśmie, że koszt śniadania wyszczególniony w rachunku za hotel – w przypadku rezygnacji z tego posiłku – nie miałby wpływu na wysokość opłaty za nocleg w hotelu, w rozliczeniu nie należało obciążać delegowanego kosztem śniadania, niezależnie od tego, czy koszt ten jest wskazany w odrębnej pozycji, czy łącznie z opłatą hotelową. Wszelkie dodatkowe zamówienia do obowiązkowego zestawu śniadaniowego obciążają delegowanego”.