Na oba pytania odpowiedzi są pozytywne, z tym że muszą być spełnione określone warunki. O tym, kiedy odwołany pracownik otrzyma odprawę pieniężną, rozstrzyga art. 19 ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (DzU nr 170, poz. 1217 ze zm., dalej ustawa). Przyznaje on prawo do odprawy każdemu odwołanemu z wysokiego stanowiska państwowego pracownikowi, jeśli:
- pozostawał na tym stanowisku dłużej niż przez sześć miesięcy,
- nie znalazł się w okolicznościach wyłączających możliwość wypłaty odprawy, a więc nie jest członkiem korpusu służby cywilnej lub odwołanie nie nastąpiło z przyczyn określonych w art. 12 ustawy (m.in. rażące naruszenie przepisów i prowadzenie działalności, która stoi w sprzeczności z wykonywanymi obowiązkami). Gdy jednak odwołanie nastąpiło ze względu na utratę zdolności do pełnienia obowiązków służbowych z powodu choroby, wtedy pracownik zachowuje prawo do odprawy.
Dotyczy to także szefa (i jego zastępcy) departamentu lub komórki równorzędnej w ministerstwie lub urzędzie centralnym bądź w urzędzie obsługującym przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, a także w urzędzie wojewódzkim lub państwowej jednostce organizacyjnej. Przy spełnieniu tych wymagań odprawę wypłaca się w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia.
Ustawa o państwowym zasobie kadrowym nie reguluje jednak wszystkich zagadnień związanych ze stosunkiem pracy osób zajmujących wysokie stanowiska państwowe. Dlatego jej art. 20 każe stosować w takich sytuacjach kodeks pracy i inne przepisy prawa pracy. Z pytań czytelniczki można wnioskować, że pracownik był w stosunku pracy, skoro jest w okresie wypowiedzenia. A jeśli jego stosunek pracy ustaje w związku z przejściem na emeryturę lub rentę, ponieważ nabył uprawnienia do zakończenia aktywności pracowniczej, to należy mu się także odprawa emerytalna. Tak stanowi art. 92
