Toksyczne opcje: ryzyko winno obciążać obie strony

Sąd apelacyjny był innego zdania. Wprawdzie także nie dopatrzył się wyzysku po stronie banku, uznał jednak, że umowy przewidywały rażącą nierównowagę, a nie ekwiwalentność świadczeń. Przewidywały bowiem barierę zabezpieczającą na korzyść banku, a nie klienta. Były zatem nieważne, gdyż naruszały zasady współżycia społecznego (art. 58 §1 2 kodeksu cywilnego). W konsekwencji bank powinien zwrócić żądane pieniądze.

Sąd Najwyższy podzielił argument mecenasa Roberta Nogackiego, pełnomocnika powoda, że nie można od klienta banku wymagać staranności zawodowej, skoro nie jest profesjonalistą w dziedzinie obrotu instrumentami finansowymi.

Z kolei pełnomocnik Paribas mecenas Anna Cudnaj-Wagner podkreślała, że przy braku wyzysku nie można mówić o  nieważności umowy.

– Umowa jest ważna, ale źle rozliczona – powiedział w uzasadnieniu sędzia SN Wojciech Katner. – Treść umowy nie przemawia na korzyść banku, dlatego że doszło do nierówności świadczeń stron. Jednak SA przywiązał do niej zbyt dużą wagę, nie zgłębiając wystarczająco natury prawnej umowy opcji, a chodzi o umowę wzajemną. Należało równomiernie nałożyć na strony obowiązki, obie, a nie tylko jedną, obciążyć zatem także stratami.

To jest powód uchylenia wyroku SA i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy (sygnatura akt: I CSK 651/12) nie wskazał jednak zasad podziału odpowiedzialności, ale zapewne poznamy je w pisemnym uzasadnieniu.